Romanındaki paragrafa ilk imzanı nasıl bırakırdın?

Herkesin uyumaya geçtiği zaman senin uyanma vaktinin geldiği an o anı biliyorum evet sende benim gibisin. Gece olunca uyanan gündüz olunca uyuyan..

Biz farklıyız.. Bizi buna zorlayan insanlar sayesinde farklıyız.. Biz geceyken onlar gündüz.. Biz aydınlık iken onlar karanlık.. Zıtlıkların getirdiği o döngü de akıp giden hayatının bir parçasıdır belki benim yazacaklarım..

Seni anlamıyorlar değil mi? Doğru seni anca sen gibiler anlar. Uykusu gelince uyuyan değilde düşünceleri bitince uyuyan insanlar anlar.. Burası için fazlalık olduğunu düşünüyorsun değil mi..

Onu da anlarım ben şaşırma.

Hisler karşılıklı olur..

Bedenler birlikte olmasa bile ruhlar zifiri de buluşur anlaşır ve ebediyete adım atar..

Sende karanlığındaki aydınlığını aramak için bu satırlarımı okuyorsun değil mi?

Sana söz veriyorum seni pişman etmeden tertemiz değil de simsiyah bir kağıda çizilen bir beyaz kalem darbesi gibi renklendireceğim seni. Tıpkı bir zamanlar benim de bunu insanalrdan beklediğim gibi..

Bu satırları yazarken üstüme biçilen hayatın içinde yaşıyorum. Eyyy sonsuz mavilik.. içinde bulunduğum cehennem. Sonsuz girdapların içinde seni yaşarken boğuluyorum.. Ne zaman biteceksin? Bana bir iyilik yap ve öpücük kondurur gibi öldür beni..😄😄😄

“Herkesin başkasını konuştuğu bu aynalar pazarında seni kimselere söylemeden öleceğim”