Hayatta bir amaca sahip olmak önemli midir?

Hiç psikoloğa gitmedim destek alamadım zaten imkanım da olmadı bence çocukluk ve ergenlik dönemlerinde bazı şeyleri aşmam gerekti ama aşamadım kişiliğim gelişmedi öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim de gelişmedi hayata karşı yetersiz güçsüz pasif kaldım yetişkinliğim böyle şekillendi kendimi hayata dışarıya yabancı gibi hissediyorum gençliğimi hiç yaşayamadan kaybettim hayatı kaçırdım 35 yaşındayım ama hayata dair hiçbir deneyimim yok okula askere gittim ama hiçbir gelişme olmadı maalesef açılamadım hep kendimi kapattım içime kapandım senelerdir evden dışarı çıkamıyorum gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti gitti ailemden başka beni önemseyen kimse yok ama ailem de beni anlamıyor herşeyi benden beklediler ben hiçbir adım atamıyorum senelerdir çaresizce bekliyorum ama hiçbir şey değişmedi yaşım ilerledikçe iyice çıkmaza girdim

Evdekiler senelerdir işe girip çalışmamı bekliyor zaten ama ben istesemde hiç işe giremedim çalışamadım gençliğimi istemeyerek eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçirdim senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum gençliğinden hiçbir şey anlamadım gençliğime dair hiç güzel bir gün yaşayamadım hiç güzel anılarım yok herşeyden mahrum kaldım çocukluğumdan beri kişiliğim hayatıma engel oluyor yapmak istediklerime izin vermiyor bu istemsiz gelişen bir durum utangaçlık çekingenlik içe kapanıklık sessiz kalmak toplumdan insanlardan kaçmak kendimi geri çekmek bunları istemsiz gerçekleşiyor yani istesemde girişken konuşkan sosyal güçlü başarılı bir insan olamadım olamıyorum çocukken sokağa çıktım okula gittim ama diğerlerine göre çok sessiz çekingen kaldım diğerleri gibi sosyalleşemedim hep pasif kaldım kendimi aşamadım açılamadım insanlardan utandım çekindim hayattan dışardan korktum öz güvenim hiç gelişmedi yaşam becerilerim gelişmedi kendimi hayata karşı yetersiz güçsüz hissediyorum ilkokul ortaokul lise hayatım boyunca sıramdan kalkmadım kimseyle konuşmadım teneffüslere bile çıkamazdım arkadaşım olmadı hep dışlandım aşağılandım çok dalga geçen lakap takan sataşan oldu ergenliğimde bile hiçbir şey yaşayamadım hiçbir kızla da arkadaşlık kuramadım hep yalnız asosyal biriydim liseden sonra da eve kapandım askere gittim askerde de açılamadım sessiz pasif kaldım askerliğimi tamamladım yine eve kapandım gençliğimi hep evde geçirdim senelerdir evden dışarı çıkamıyorum iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı hayata dışarıya yabancı kaldım hayatım evden ibaret senelerce eve kapalı yaşamak beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik olarak olumsuz etkiledi özgürlüğümü hissedemiyorum yaşadığımı bile unuttum

Ergenlik ve gençlik yıllarımda hiçbir şey yaşayamadım bu gerçekten benim için bir eksiklik büyük bir kayıp gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim çalışamadım hiçbir ortama giremedim 35 yaşındayım ama gençliğimi 1 gün bile yaşayamadım okula askere gittim oralarda da pasif kaldım kendimi geri çektim hiçbir şey öğrenemedim hayata dair hiçbir şey bilmiyorum hayatı eksik yaşadım kendimi hayata karşı yetersiz güçsüz hissediyorum maalesef

Değişmek istiyorum ama değişmekten de korkuyorum çünkü kişiliğim böyle gelişmiş oluşmuş ben böyle şekillenmişim utangaçlık çekingenlik içe kapanıklık kişiliğimin bir parçası olmuş asosyallik yalnızlık yaşam biçimim olmuş hep eve kapalı yaşamaktan çok sıkıldım bunaldım gençliğimi yaşayamadım hayatın güzelliklerinden mahrum kaldım hayatı kaçırdım bu benim için büyük bir eksiklik ve kayıp ama maalesef her sene aynıyım yıllar geçiyor her şey değişiyor ben değişemiyorum hep aynıyım bu yaşam döngüsünden çıkamıyorum kendimi hayata karşı güçsüz yetersiz başarısız hissediyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum dışardan korkuyorum böylece yaşlanıyorum

Ben gerçek hayatta kimseyle sohbet edemiyorum kendimi ifade edemiyorum ailemle yaşıyorum ama ailemle bile konuşamuyorum hiçbir şey anlatamıyorum akrabalarla da hiç görüşmüyorum hiç arkadaşım da yok hep böyle yalnızlık çaresizlik içinde yaşıyorum

Ben böyle yaşıyorum hep böyle yaşadım zaten yaşadığımı hissedemiyorum ki özgürlüğümü de hissedemiyorum çocukken dışarı çıkabiliyordum mahallede okulda sessizdim çok dışlandım aşağılandım zorbalığa uğradım başarılı değildim sosyal girişken öz güvenli güçlü değildim ama dışarı çıkabiliyordum şimdi hiç çıkamıyorum keşke hep çocuk kalsaydım çocukken yaşadığım tüm olumsuzluklara rağmen dışarı çıkabiliyordum ve şimdiye göre daha iyi bir hayatım vardı ama artık bir hayatım yok ergenlik ve gençlik yıllarımı hiç yaşayamadım 35 yaşındayım gençliğime dair yaşadığım hiç güzel bir günüm günüm olmadı ömrüm evde geçti gidiyor kendimi hayatın dışında kalmış gibi hissediyorum

Kimse bilerek isteyerek kendini eve kapatmaz ben de istemedim istemiyorum da ama maalesef senelerdir bu durumu aşamıyorum yıllar böylece geçti gitti gençliğimi yaşayamadan kaybettim en güzel yaşlarım evde geçti böylece yaşlanıyorum neyse bana zamanını harcayıp o kadar yazdın yardımcı olmaya çalıştın beni anlamaya çalıştın teşekkür ederim