Varlığına alıştığınız birinin yokluğuna da alışmaya hazır mısınız?

İnsan çoğu zaman fark etmeden alışır ve alıştığı şeyi yokluğunda fark eder. Ondan önce nasıldı, ne yapıyordu gibi soruların cevabını hatırlamaz olur. Ondan önce ne yaptığını bilmez evet ama ona bir kere alışırsa ondan önceki hâliyle onun yokluğundaki hâli bir olmaz. Yani varlığına alıştığı gibi yokluğuna da alışamaz hatıralar iyi kötü aklında kalır.

Vazgeçme kararı almıştım aslında. Sevmediğimden değil. Doğru bir yolculuk olmadığından. Neredeyse 1 aydır bitmesi için çabalıyordum. Bitmesi gerektiğini bildiğin an ilk günden itibaren ama son 1 ay öyle yoğun çaba harcadım ki bitmesi için. Çünkü sonucu yıkıcı etkilere neden olacaktı. Şimdi bitti. Tam anlamıyla. Ve maalesef korktuğum şekilde bitti. Benim başım belaya gitmek üzere. O ise bütün psikolojik sorunlarının sebebi olarak beni gösterdi. Beni kötülememiş ailesine. Ama ben neden suçlandığımı hissediyorum o halde. İşin en garip yanı ne biliyor musun? Ayrılmamız gerektiğinin en çok ben farkında en çok ben çabalarken şimdi en çok benim canım acıyor. Kalbim hem ihanetine üzülüyor hem başka çaresi yoktu ki diye affediyor. Biliyorum ona kızgın kalmayacağım. Kalamam. Ama kendime de kızgın olmak istemiyorum. Ve yazdığınız yazı sanırım bugün en çok benim kalbimi üzdü 🥺