Kadınlara çok değer veriyorum. Bu psikolojik bir sorun mu yoksa aslında çok insan böyle bir durumda mı?

Aslında insana değer veriyorum. Erkeğe, kadına, heteroya, homoya, çocuğa, yaşlıya, ezilene, hayvana, bitkiye..
Ama kadına bambaşka bir değer veriyorum. Sebebi derinlerde belki bilemiyorum. Belki de benim gibi düşünen erkek çok. Belki de bu ülkenin hamurundan beslenen benim gibi erkeklerde var.

Kolay bir şekilde hoşlanıyor, hayran oluyor, değer veriyorum. Hislerimin ismi hiç önemli değil ama beni derinden vurduğu kesin.

Bir gün karşımdan biri geliyor ve gözlerinde, saçlarında, yüzünde kalakalıyorum. İçimde insan olduğumu hatırlatan tüm iyiliğe özgü hisler alevleniyor. Merhamet, vicdan, sevgi, saygı, mutluluk, huzur, keyif, cesaret, anlam... Bakışlarını bilmek ve o baktığı yeri görebilmek, içine çektiği kokuyu hissedebilmek istiyorum. Zihninde acaba neler dönüyor diye düşünüyor, merak ediyorum. Huzurlu ve mutlu olduğunu düşününce; hayat ne de güzel diyorum. Duygusallık taşıyor bedenimden; ama koca bir gülümsemeyle. Huzursuz, mutsuz, çaresiz ve değersiz olduğunu düşündüğümde tüm bu duygulara koca bir üzüntü eşlik ediyor. Duygusallık taşıyor bedenimden; ama gözyaşıyla. Daha çok bağlanıyorum. Onu daha çok hissetmek, konuşmadan ona bağırmak istiyorum; iyi ki varsın diye. Gözlerimiz birbirine değince kalp atışlarımı kulaklarımda dinliyorum bir tehlike varmışcasına. Onu ürkütmekten, rahatsız etmekten, huzurunu bozmaktan korkuyor, bakışlarımı kaçırıyorum. Ve yanımdan geçip gidiyor. O herhangi birinin bana yaşattıklarını sadece ben biliyorum. Sessizce iç dünyamda. Göremesemde varlığının izi kalıyor ruhumun derinliklerinde.
Bir zaman sonra başka bir gün karşımdan biri geliyor ve gözlerinde, saçlarında, yüzünde kalakalıyorum...
Bazen hayatın yorgunluğunu göz kapaklarından hissettiren gözler, bazen mutluluğa boğulmuş ve çevresine sadece mutluluk yayan gözler, bazen hayatın kinleştirdiği öfke dolu ve tehdit edici gözler, bazen içimi görüp duyan gözler...

Sevilmek için değil hiçbiri. Cennete yakınlaşmak için...

Yapıştırılan erkek damgalarından kurtulup insan olmanın önemini kavrayan hislerime gömülüyorum.

Hasta olabilirim. Ama tek olmadığımı, benim gibi düşünen erkekler olduğunu biliyorum. Bu egoların çarpıştığı, Erkek Adam olmanın önemli olduğu dünyada kendini gizleyen İnsanlar olduğunu biliyorum. Dünyanın bizden olmamızı beklediği şey değil, ruhumuzun istediği şey olalım derim.

Koca selam olsun tüm içi hüzünle dolu, umut bekleyen gözlere...