Kurguladığınız karakter yaşıyor mu hala?

Doğar ve oyun çağı gelir. Çocuk bakar ve gördüğünü alır. Oyun oynar gibi bir kişilik yapar hamurlardan. Biraz irade, biraz erdem, birkaç zaaf... Çocuk büyür ama oyun hamurundan yaptığı o karakteri hiç ayırmaz yanından. Çoğunlukla söz hakkını ona verir. Seçimleri o yapar, kararları o verir. Bu büyük çocuk oyuncağını kendisi sanar gün geçtikçe. Bir zaman gelir. Hamurdan ya bu karakter kokmaya başlar. Ölü verir ufak bir sarsıntıda. Bu büyük çocuk ilk defa kendi ruhuyla başbaşa kalmıştır. Üstelik küçük bir çocuk ruhudur o. Bıraktığı gibi duruyodur. Hamurdan karakteri gidince, gittiğini anlayınca büyük çoçuk küçücük kalıverir. Ve gerçekten büyümesi gerekmektedir artık. Hepimiz bir oyun hamuruyuz, kendi ellerimizle yoğurduk. Bazılarımız şanslı, bazılarımız nasipsiz. Ama kaçınılmaz en eski insan hikayesi de bu işte. Kimi hamurdan kimi yılan derisinden, kimi ağaçtan, kimi taştan, kimi belki bir elmadan yontar onu. Ama ömrü kısadır daima, sahibinden önce gidiverir. Peki sizin kurguladığınız karakter hala yaşıyor mu?