Hayallerimiz kaderin parçası mıdır?

Hayâller Kaderin bir parçasıdır ama bir şartla olsa gerek. Her hayâl olacak diye bir şey yok ama hayâl etmeden de hiç bir şey olmasa gerek.

Beden bir cesettir ama ruhumuz öyle değil. Sen bedeninle gidemediğin yerlere ruhunla gidebilirsin. Aslında bu tabir tasavvufi bir tabir olsa da mânâ aleminde çok derin izler ifade eder. Eğer bu nimet olmasa idi hayâl nedir nereden bilecektik. Demek ki Hayâl etmek, düşünmek, tasavvur etmek büyük bir nimettir insanoğlu için. Ama hakikat bu olsa gerek.

Hayâllerimizin gerçek olmasını ne belirler peki. Her hayâl edilen olmak zorunda mı? İnsanoğlu hayâl edemeseydi, merak duygusu olmasa idi Uzaya nasıl gidebilirdi.

Demek ki Hayâllerimizin de gerçekleşmesi için bir kriter var. Bu kriter MEŞGULİYETLERİMİZDİR. Yani Hayâllerimizi Meşguliyetlerimiz belirler. Esas olan da budur işte.

Hayâl Kaderin bir parçasıdır, uğrak yeridir. Yeri, zamanı ve olması gereken vakti de senin o yöndeki meşguliyetin ve azmin belirler. Unutma ki bu sabır işidir. Hemen olacak diye bir şey yok.

Hele bir düşün bir Buğday danesini. Hayâl eder miydin ateşe atılıp yumuşacık ekmek olacağını. Her şeyi yakan Ateş Buğdayı Ekmek edeceğini. Yâ peki o Buğday danesinin ne eziyetler çektiğini. Sonbaharın toprağa gömülüp üzerine yağmurun, çamurun, boranın sonra da Kara Kışın üzerine çöküp her yerin buz kesip sonrasında da Baharın gelip Bozkırlara GELİNLİK giymiş edâsıyla Güneşi kucaklaması. Buğdayın kış uykusundan kalkıp Güneşe merhaba demesi. Ölmüş bir bedenin canlanması gibi değil mi?

Yâ peki çile biter mi? Bitmez Azizim... Yaz gelir her yer yanar, toprak çatladığında Buğday BAŞAK olup kupkuru bir daneye dönüşür. Alırlar tarladan Harmana getiriler sapla samanı ayırırlar, Harman savururlar. Sonrasında BAŞAK danelere ayrılır yazın sıcağında Harman da kuruturlar canını çıkarırlar.

Sonra da Çuvala koyarlar DEĞİRMEN' e götürürler. Canım çıktı diyen Buğday daha canı çıkmamıştır. Alırlar Değirmen Taşına ezerler, canını çıkarırlar. Bittim demeden ölünmese gerek. Sonra da toz haline gelip UN ediverirler.

Alırlar UN' u suya çalarlar Hamur ediverirler. Bitti mi çile, bitmez... Daha Ateşe atılıp yanması gerek. Her şeyi yakıp yok eden Ateş, aslı olan Buğdayı pişirir EKMEK ediverir.

Bunlar Hayâl olmasa gerek. İnsan da böyledir işte. Olgunlaşmak aslında budur. Ben bu örneği Hayâl örneğine yormak istedim.