Mutsuzluk ruhun doyumsuzluğundan mı kaynaklanır hayatın gerçeklerinden mi?

Bazen bakıyorum şimdiki gençliğin, dertsiz başlarına dert istemeleri bir tuhafıma gidiyor. En saçma olaya ağlıyor, mutsuz oluyorlar. Anlam veremiyorum. Ben şahsen en kötü yaşadığım olayları bile tiye alıp, aklımdan çıkartmaya çalışıyorum. Zor bir nesil var ve hastalıklar çoğalıyor, sebebi de stres…

Soru baya sorgulamama sebep oldu kendimi.
Bence mutsuzluk ruhun yarım kalmışlıklarından kaynaklanıyor.
En mutlu olduğumuzda dahi bir anda bir dalgınlık gelir ve içimizdeki boşluğu anlamlandırmaya çalışırız. Anlamsızdır. Biraz yaradılış gibi bana öyle geliyor ya da

Mutsuzluğun en büyük sebebi, her şeyi dış koşullara bağlamak.. Şu kadar para kazanırsam mutlu olurum, dillere destan aşk yaşarsam mutlu olurum, o olursa mutlu olurum şu olursa mutlu olurum diyerek her şeyi koşula bağlama arzumuz bizi mutsuzluğa sevk eden.. Mutlu olabilmenin ilk adımı elindekiler için şükür etmek.. Şükür ettikçe çoğalır her şey buna mutluluk ve huzur da dahil..

Allah’tan uzaklaşıp dünyaya bağlı olmaktan kaynaklı.
Ben ne zaman derin depresyona girsem hemen ibadet ile Allaha yakınlaşmaya çalışıyorum. Normal zamanlarda da ruhum daraldığı için hayırlı işlerle meşgul olmaya bakıyorum.
Bakıyorum da, morelimi bozan canımı sıkan bunaltan şeyler 90% dünyalıkla alakalı.. imtihan dünyası işte.
Nefis hep zevki sefa ister, ne kadar çok beklenti o kadar mutsuzluk doğrur. Bu dünyada mutlak mutluluk yok zaten, yaşadığımız mutluluklarda geçici.

Mutlu olmayı doğru düzgün bilmemekle alakalı bence. Mutluluğu bir şeylere bağlıyoruz mutluluk böyle bir şey değil.

Hayatın gerçekleri mutsuzluk yapabilir afiyet sağlık huzur önemli bide sevgi sevmek sevilmek olursa mutluluk olur

Ruhun kendi dünyası ile hayatın gerçekleri arasında kalmaktan. Ruh da masum fakat hayat fazla acımasız.

Bence tüm mutsuzlukların kaynağı beklentidir. Beklentin olmaz ise üzülmezsin.

Ruhun doyumsuzlugu daha büyük bir faktör sanırım