Terk edilmiş bir harabede mi, seçkin bir yalnızlığın içinde mi yaşıyorsun?

Harabe dediğin nedir ki. Sen hiç Harabe gördün mü? desem beni yargılama rica edeceğim.

Harabe de Saray da kişinin Gönlünde ki yerdir. Sen Varlığın kadar Yüreğini Saraylara çevirirsin. Sen içre dönüp Saraydayım dersin. Karşındaki senin içre bakıp o saray değil sıradan bir Ev der. Şimdi kime göre Saray kime göre Ev...

İnsan bir kuyu gibidir. Dertlendikçe, ruh hâli, psikolojisi bozuldukça, öz güvenini, hayat enerjisini kaybettikçe, insanlara karşı daha çok duvar örüp kapandıkça da o kuyu derinleşir. Sanır ki bir başkası gelir beni buradan çıkarır. Ama aldanır işte insanoğlu. Ne zaman dibe düşse o zaman da çıkması o zaman öğrenir ve başkalarından fayda gelmeyeceğini de anlar. Çözüm yine kendindedir. İnsan elbet düşen ama kalkasını da bilmeli. Bunu tecrübe ettikçe öğreniyor işte.

İşte bu kuyu gibi İnsanın içreisi Harabeye döner. Mesele Güneşi görmek ve yakalamak. Sen pencereni nereye açtığın mesele. Güneş doğmayan bir yöne pencereni kurarsan o ev saray olsa da çiçekler açmaz.

Asıl mesele de bu hayata karşı, insanlara karşı, yaşadıklarımızda dolayı, acılarımızdan, yaralarımızdan dolayı Duvarlar örerken büsbütün, çepeçevre duvarlar örmemek gerekir. En azından bir cephesine küçük bir pencere açmamız gerekir. Oradan Güneşi görmek için, oradaki o küçük pencereye bir tane çiçekte olsa dikip onun çiçek açtığını görmek bizi hayata sımsıkı bağlar. İşte o Harabe dediğin ev O pencere sayesinde sana her zaman huzur, mutluluk ve umut verir. Belki de o saksıda ki çiçek bir sarmaşıktır, begonvildir ya da çardak gülüdür kim bilir. O senin yaşama sevincin olacak.

O yüzden Harabe de senin içinde Saray da senin için de... Sen neye talip olmak ister isen o oluverir elbet. Kimse sana bu hayatı tepsi ile sunmaz. İkram eden de sensin, afiyet ile yiyen de sensin...

Ayrıca yorumunuz içinde teşekkür ederim.

Teşekkürler hatun

Evet kibirine yenik düşürüyorlar. "Yalnızlık Allah'a mahsustur, sonradan olanlara değil" kardeşine meydan okumanın, kendinden başka hiçbir kimseye ve şeye tahammül edemeyişin kibiri... Halbuki kameralar kapanınca, yalnızlığın verdiği çaresizliğe teslim oluyorlar gözyaşları içinde...

Linç, ayak takımın işidir. Sorgulamayan, düşünmeyen, anlamayan ve buna rağmen hüküm verip yargılayan ezik ruhlu mankurt sürüsünün işi...

Ben insanım ayarsız tutarsız dengesiz söyledikleriyle yaptıkları uyuşmayan bugünü ile yarına birbirine düşman olan peygamber olmayan bir insanım. Peygamberlerin vasfıdır hatasız olmak günahsız olmak tutarlı olmak bugün ile yarınınin uyuşması... Kimin nasıl bir etiket bastıği ile ilgilenmiyorum. Dediğim gibi ben sadece insanım iyi tarafım da var kötü tarafım da var merhametli bir damarımda var elime fırsat geçse bazı itleri bir kaşık suda boğmaya niyetlendiğim durumum da var. Kısacası Ben insanım. Neden kendimi farklı biri gibi göstermek için çabalayayım ki Neden bir başkasının beni etiketlemesi ile ilgileneyim ki. İsteyen istediğini düşünsün hakaret etmediği sürece herkes yoluna baksın

Farid Farjat i bilir misin

Muhtemelen. Ben çok seviyorum onu tanımlarını... Hüzünlendiren geliyor bana onun sesi. Ve hüznü seviyorum