Her umut birazda olsa yalana muhtaç mıdır?

İnsan bir olayla karşılaştığı zaman ilk olarak olayın kendisini ne kadar, hangi açıdan, nasıl ilgilendirdiğine bakar. Olayla kurduğu bağın gücü, kalitesi, derinliği, şiddeti, hassasiyeti kadar olayı değerlendirebilir. Eğer yeterli bakış açısına sahip değilse, o zaman bu değerlendirme kısıtlı ve zayıf olacaktır. Bunu herhangi bir kişinin duygu yoğunluğundan anlayabiliriz. Durumun olumlu veya olumsuz olması fark etmeksizin tepkisi ne kadar yüksekse o kadar kısıtlı bir yerden olayı algılamış demektir. Hiçbir durumun tek bir bakış açısı olmaz. Hatta teknik olarak biz ulaşamasak da sonsuz bakış açısı vardır... İşte tüm semavi dinlerin, kadim öğretilerin, altyapısı sağlam kişisel gelişim öğretilerinin temelini oluşturan ‘’bencil’’ olmama hali bu şekilde ortaya koyulabilir. Kişi bir durumla karşılaştığında çok mutlu veya çok mutsuz oluyorsa, o zaman durumu sadece ‘’kendinden kendine’’ görmüş demektir. Olayın sadece kendini ilgilendiren kısmı kadar algılayabilmiş demektir. Ve insan, algısı kadar bencildir. Nasıl ki, herhangi bir durumda morali çok bozulmuş birine, ‘’bu da geçer’’ ‘’umudunu kaybetme’’ ‘’belki başka bir yol daha çıkar’’ gibi tavsiyeler vererek aslında onun bakış açısı körlüğünü gidermeye çalışıyoruz, aynı körlük, olumlu gözüken bize çok mutluluk sağlayan durum için de geçerlidir. Her olay başka bir olayın sonrası, ve öncesidir. O nedenle herhangi bir olayı sadece kendi içinde değerlendirmek bizi tuzağa düşürecektir. Ne mutsuz eden olaylar yaşandı, sonu mutlu biten, ne mutlu eden olaylar yaşandı sonu hüsranla biten. O yüzden biraz sakin..

"Bu da geçer" her durum için geçerlidir...

Örnek; son 10 gündür yaşadığımız ve ne olursa olsun umudun var oluşuna olan inancımız. Bunu gördün sende, hatta çoğu yerde hissettirdin umudunu kaybetme demen bile o umudum yalan bir aldanış değil :)) tam tersi gerçeğin ta kendisi değil miydi?

Cinayeti bıcaklamayla sanarlar kimileri umutlarının katili kimileri duygularının katili kimileri kalbinin katili olurlar yalandan aptal yerine koyup umutlandırırlar ama o ruhun gerçek yüzü kıyamet gibi günde ortaya cıkar sabır ile psikolojik gerilme hakikati gösterir ettiğin umutu kalbine dilersen sonuna kadar o umutu hiç bırakmazsan şöyle bir bebek tek başına beşikte bırakılırsa ona bir şey yapılmazsa o bebek kendisi yapamaz ve o beşikte tek bırakıldığı için de ölür biz canlılarında duyguları ruhlarımız öyle umutundan asla vazgeçme baya sürer eğer sürerse de hayatta şöyle bir şey var insan ucağa binmek ister ama binemedi kızar öfkelenir çok üzülür halbu ki o sevdiği şeyde kaza yapacağı için hayat o uçağına bindirmez umutunu asla kaybetme bırakmadıkca vazgecmedikce kalbine göre olur muhtaç da yalanda değildir hayatta daha güzel şeyler yaşamak mutlu olman için sonuna kadar kader kaldırıcağın yükleri verir sana🌙

Çok güzel bir soru. Bazen hayata devam edebilmek için hayallere sarılırız. Burada ki yalan hayaller olsa gerek. Bir umut bir şeyler düzelir diye.