Gittikçe daha iğrenç bi insan oluyorum?

Gerçekten istersen her şeyi yaparsın, düzeltirsin diyorlar ya sorun da o işte. Gerçekten isteyemiyorum ölümü hep kendime daha yakın gördüm. Bu hayatı affedemiyorum. Aileme sürekli yalan söylüyorum, küfürü desen bi sanata çevirdim. Benden bi halt olacağı da yok tuttuğum her işi yarıda bırakıyorum insan dıştan kendine acıyor ama içerden kendinden daha çok nefret edip daha da mahvedesi geliyo her şeyi. Bulimia diye bi hastalık mı ne haltsa o da var Allah affetsin yiyip yip kusmayı durduramıyorum. Bu kadar aç insan varken ben yemekleri israf ediyorum nasıl işlerim yolunda gitsin ki? Hayatta şu an tek istediğim kitap okuyup, bi motor sahibi olabilmek bu ikisi için yaşıyorum. Gözlerimde ağır bi hastalık var küçüklükten beri. Ne gözlükle görebiliyorum ne de başka bir şey doktor 18 yaşına gelince geçer dedi, 18 olduk hala bi halt olduğu yok. En çok istediğim şey motor sürmek dedim ya ama onu bile yapamayacağım bu yüzden ben nefret ediyorum bu hayattan. Düzeltemiyorum hiç bir şeyi battıkça batıyorum...