Masumiyetin gün be gün azalması, büyümenin yan etkisi miydi?

İnsanların da kirlenen dünyadan nasibini almasıydı bence. Zira artık çocuk dediğimiz kişilerin bile masumiyetini koruyamadıkları rezil bir çağdayız... Ben çocukken maviler daha mavi, yeşiller daha yeşildi. Kimse karışmazdı gökyüzünün rengine. Çizeceğim yolları bana kimse sormazdı. Biraz kahverengi alırdım biraz sarı. Gülen bir güneş çizerdim ve önüne siper olmuş dağları. Bir çınar yükselirdi, bir bulut görünürdü, bir dere akardı. Yaz kış tüterdi evlerin bacaları. Bir kışı koyardım hikâyeme bir de yazı. Sonra büyüdüm. Gelecek bir kez geldi mi insan geçmişi taşımak zorunda hissediyor. Çocukluğun yüksüz yolculuklarını arayıp duruyor. Ne ara büyüyorum ne ara keşkeler doluyor yüreğime! Zaman nasıl hızlı akıyor böyle, bilmiyorum. Büyüdükçe çizmenin, boyamanın yeni bir dünya kurmanın kolay olmadığını öğreniyorum. Şimdi tüm öğrendiklerim cebimde, küçük bir çocuk gibi yeni şeyler denemenin heyecanıyla boyuyorum beyaz sayfalarımı. Maviler daha mavi, yeşiller daha yeşil. Güneş hâlâ gülümsüyor. Bir çocuk yüreğimde bembeyaz kağıtlara yeni bir mevsim çiziyor.

Bazen insan üşür ve battaniye bile ısıtamaz. Üşüten soğuktur ama havadan değil başka bir insandan çıkar bu, onun ayazını hisseder hatta ta iliklerine kadar yaşarsın. Bu gönül üşümesidir ve ne tatlı bir söz ne kalın bir yorgan ısıtır seni. Soğuk mu büyütüyor insanı yoksa yalnızlık mı bunu çözebilmiş değilim halen ama masumiyeti korkutup kaçıran yine insan ona eminim. Büyümekten ilaç gibi bahsetsen de bence değil, ilacın yan etkisi olur şifanın olmaz büyümek insanın hatta çocukluğun devası. Çocukluk sıkıcı ve heyecansız sanıyorduk ama asıl macera da gizem de orada saklıymış meğer. Neyse konuyu dağıtmayayım, büyüdükçe görme yetisi gelişiyor insanın. Çocukken tek derdi saklambaçta kazanmak, ebelenmemek olan küçükler büyüdüğünde hayatla tanışıyor ve masumiyetini de yeni kazandığı bir gözlük gibi yanında taşıyor hep. Tabii kalbi kırılmamışsa hiç çünkü kalbi kırılmış insan masumiyetini de yitiriyor

Aslinda sizin açiklamaniza çok benziyor nedeni, insanlar büyüdükçe etraflarinda örtülü olan o battaniyeden çikarlar, o sicakligi artik battaniye de bulduklari gibi bulamazlar ve etrafindaki kisilere özenti veya çevre yüzünden masumiyetlerini kaybederler. Bir kisinin bu dönemde masumiyetini, safligini korumasi, arilarin ballarini korumasi gibidir aslinda. Küçük bir kasik bal için yillarca çalisirlar ama bir kere kovana insan eli girince, insan kovani fark edip bali çikarinca tüm emek gider ve bali artik koruyamazlar. Umarim anlayisli olabilmisimdir.