Ölüm hakkında ne düşünüyorsun, daha doğrusu ölümü düşünüyor musun?

Bircok kez aklima gelen birsey , bazen sabahlari uyanabildigim icin mutlu hissediyorum, ölüm aslinda insanlarin bir cogunun unutmak istedigi gormezden gelmeye calistigi bir gercekten , var olus kadar gercek birseydir ölüm. Ancak gercekten ölünce anlar insan ne kadar gercek ve hizli oldugunu, aklima bir siir geldi etkilenmistim ilk okudugmda ;

Şöyle sessizce ölüp gitmeliyim
Bir yaz gecesi Gülhane Parkı'nda.
Şu hazin ömrü tamam etmeliyim..

Geç saatlere kadar oturduğum,
Denize bakan bir sırasında,
Kırık dökük hatıralar arasında.

Ne vasiyet, ne uzun boylu veda
Ölümüme hiç kimsenin aklı ermesin
Gözlerim birdenbire kapanıversin.

Ne kimseye borcum, ne alacağım
Ne birikmiş beş on kuruş cebimde.
Ne kimseyi sevindirmiş, ne üzmüş olacağım.

Ne gazetelerde ne de radyoda
Ölümüm kimseye dert olmamalı.
Kim tanır zaten beni dünyada.

İnsanlar hergünkü gibi şen şakrak
Tabutum Merkez Efendi'ye giderken
Üç beş kişinin omzunda gıcırdayarak.

Birkaç kişi başlarını eğsinler,
Sonra ardımdan bakıp acıyarak
- Bir garip ölmüş desinler...

Turgut Uyar

Ölüm;

İnsan bedeninin bir çeşit inzivaya çekildiği ve kendini meydana getiren elementlerine ayrışarak, yeniden doğaya karıştığı bir olaydır. Ve belki ruhun da yeni hayatına uğurlandığı? Ölüm, erken ya da geç gelmez. Çünkü kendine ait bir vakti vardır. Geldiğinde tam da ‘zamanında’ gelmiştir. Ölüm, dakiktir. Zamanı ertelemez ve hiçbir zaman geç kalmaz. Ölüm’ün rengi, dili, dini, ırkı yoktur. Eşitlikten yanadır. Adildir. Herkese gelir. Ölüm’ün tarzı yoktur. Çünkü bir giysi, ayakkabı veya aksesuar değildir. Yakışması ya da yakışmaması söz konusu değildir. Ve ölüm, bir ‘son’ değil, başlangıçtır. Ölümün kaçınılmaz olduğu kesin. Bu zorlu gerçeğe fazla yoğunlaşıp, kalıcı bir kaygı durumunda kalıp hasta olmayalım diye, devreye beynimiz giriyor tüm muhteşemliğiyle. Ne iyi, değil mi? Bir gün öleceğimizin farkına vardığımız andan itibaren beynimiz, bizi bu gerçekten korumak için çeşitli yöntemler oluşturmaya başlıyor. Kısacası beynimiz, ölümün bizim dışımızdaki insanlara olan bir şey olduğuna bizi inandırma konusunda oldukça başarılı bir iş çıkartıyor gibi görünüyor. ツÖlüm sadece yaşamı sonlandırır, sevdiğimizle aramızdaki bağı değil. Velhasıl yalnızca beden gömülür, sevgi ve dostluk değil. Herhalde yapmamız gereken; ölümün varlığını kabullenmek ve kalan hayatımızı daha kaliteli ve anlamlı hale getirmeye çalışmak olsa gerek. Hatıralar ölmez. Acımıza ve sabrımıza eşlik ederler biz göçene kadar. Sarıl güzel hatıralara ve gülümse doyasıya hayata. Bir ömre bedel hayatlar yaşamamız, ömürlük aşk’lar ve dostluklar bulabilmemizdir dileğim.

İki nefesin arasında ki boşluk kadar gerçek olabilir mi ölüm? Bir geçit olabilir mi?

Stoicler gibi momento mori demek beni bu hayata verdiğim fazladan önemin önüne geçemedi. Onun yerine momento paralysium demeyi seçtim bugün. Uyku felcinden bile birşeyler öğrenilebilirmiş. Teşekkür ederim sevgili hayat.

Biz ölmeyecez ki bu dünyada yaşadıgımızı öbür dünyada yaşayacaz kendimiz için de kendimizle bağ kurup vakit geçirmeliyiz ne istiyorsak işte o zaman o diyardan o diyarı tüm yıllardan ötesi yaşamış tamamlanmış olursun kendini eşsiz özel ruh hissedersin🌙

Ölmeyi çok istiyorum. Benim için üzülecekleri düşünmesem çoktan ölmüştüm. Ölüm anından, aşamasından ve sonrasından korkuyorum. Ölmek her şeyin bitişi, yok oluşu veya yeniden doğmak olsaydı, bu dünyada.. o zaman ne düşünürdüm bilmiyorum.

Az önce ölüm hakkında bir yorum yapıp, ölümün karşıma çıkması.. Anneannem ve dedemin ardı ardına vefatlarına bizzat şahit olduktan sonra beni ölüm korkusu sardı son iki senedir.. Korkum aslında yaşayacaklarımın yarım kalması.. Madem bir ker geldik dolu dolu yaşalım istiyorum..

Ölüm, düşüncesi bile beni geriyor! Sağlık ve çocuklarımın büyümesini görmek için; dua ediyorum. Bir saniye sonramızın garantisi yok. Taktir Allah’ın 😇

Her an her daim düşünürüm. Çünkü yaşamın diğer yüzüdür ölüm. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan canlılar içler acısı geliyor bana.

teşkkürler