İnsanın korkuları ile yüzleşmesi, aslında korktuğunu sanması mıdır.. En amansız korkular yüzleşmekten kaçınılan değil midir?

Bu şekilde evet, korkularımızı kendimiz yaratıyoruz. Öyle olsaydı hepimiz aynı nesneden, varlıktan veya kavramdan çekinmeliydik. Asıl bahsetmek istediğim ise insan yaratıyorsa zihninde korkularını ve gidiyorsa onun üzerine, yeterince güçlü bir zihne sahip değildir yaratamamıştır yeteri karanlıkta bir korku. Yahut çok güçlüdür ki çekincesi yoktur hiçbir şeyden ve sonuçtan, bu demek değildir ki güçlü karşısına çıkan her şeyi yenebilendir; güç seni yenecekleri hiçbir değerin olmayışıdır, ve sen güçsüzleşirken onların gözünde; aslında sahip oluyorsun saf olan güce.

Karanlığın var olan bir şey olduğunu ve kendine mesken edindiğini sanmıyorum. Aynı korkularımız gibi, karanlıkta ruhumuzun ne denli derin bir kuyuda olduğu ile bağlantılı bir şekilde siyahın tonlarına bürünüyor. Kuyu dediğime bakma, sen yirmi birinci katta yaşıyorsan o bulantıyı, orası da bir kuyudur. Benim güç tanımım ile seninki elbette farklı olabilir. Bu tutkularının yön verdiği bir şey, sahip olmak istediklerine ulaşabilme arzusunun başarıyla sonuçlanması değil midir bi nevi güç? Her insanın tutkuları farklı bir manzaraya bakıyor iken gücün de farklı olması gerekiyor. Ve son olarak yeryüzünde hiçbir şeyin beden ile alakalı olduğunu sanmıyorum, sadece perde arkasındaki akıl hocasının görünen yüzü, piyonu. Her şeyin kaynağı bilinçtir. Sen aslında bir nefretsin, sevgisin, öfkesin, heyecansın, masumiyetsin ve eğer bunları çıkarırsak senden; ne kalırsın? Ruhu ile bedeninin bir uyum içerisinde olduğunu söyleyen herkes koca bir yalancıydı.

O da bir seçenek lakin bir insan değil, ben bir kavramım. Parçalara ayrılmış ve her parçası ayrı bir kavramı temsil eden, o parçaların birleşerek varlığı bütün olarak gösterdiği; aslında bütün olmayanım.