Kendinden tiksindin mi hiç?

Bu sual beni mazime götürdü, çetrefilli günler yaşıyordum o dönemler, ne zor zamanlardı. Bir şeylerden, kişilerden tiksinirsin ve uzak tutarsın kendini lakin insanın kendinden tiksinmesi öyle mi, zinhar değil, kendinle yaşıyorsun çünkü, en çok zamanı kendinle geçiriyorsun, herkesten ziyade kendine dokunuyorsun, kaçamazsın ki kendinden, çünkü kendinlesin, kendimi bir mikrop gibi hissettiğim vakitler oldu, zerreden de küçük, aşağılık gördüğüm vakitler, sanırım buna kendinden tiksinmek deniyor, nasıl da kötülükler yapıyordum o vakitler, şimdi o günleri içim sızlayarak hatırlıyorum, nasıl yaşamışım ben ya, kendi değerimi bilmeden, kendime kötü sözler söyleyerek, değerimi başkalarının ellerine bırakarak. Zorum neymiş kendimle, nefret edilesi bir insan da değildim ki, tertemizdim ben, melek gibiydim, masumdum, hiçbir güzelliği layık görmezdim kendime layık kendim dışında herkese değer verirdim, öyle yalnız öyle yalnızdım ki, kullanılan ve sömürülen bir insandım, yüreğimi dağlayanlar olduğu gibi dost elini uzatanlar da oldu, kendinden nefret etmesi gerekenler kendinden nefret etmiyor da, neden o masum kız kendinden nefret etmiş, utanmış, utandırılmış, suçum yokken sinirini benden çıkaranlar oldu, ne diyim o onların zavallılığı, yardım edelim demek yerine bir çelme de biz atalım derdinde olan leşler, hiç mi korkmazlar ilahi adaletten ahkam kesen ahlaksızlar, hiç mi korkmazlar bu insan ayağa kalktığında canımızı okur diye, anneme anlatmak istedim kendimi, "mikrop gibi hissettim kendimi"dedim,"hissetmeseydin" dedi, o böyle söyleyince sahiden de mikrop olduğuma inandım, sorudaki gibi telaffuz edemesem de, evet kendimden tiksinmişim, defalarca hem de, küçümseyerek bana bakıldığında, utandığım anlarla alay edildiğinde ve konuşamadığımda, utandığım hususlara yönelik sorular sorulduğunda, bana bu diye hitap edildiğinde, aaa buna abla mı diyorlar dediklerinde (yahu neden demesinler halbuki, senin gibi gaddara, bencile, sinsiye diyorlarsa bana da derler), şunu gördüğümde şeytan görüyormuş gibi oluyorum dediklerinde (aynaya bakmıyorsun galiba diye, niye demediysem) ben kendimi hep mikrop gibi hissettim, bazıları şanssız doğar ve ben de şanssız doğdum, sevgiye aç büyüdüm, sevilmedim, ben de kendimi sevmedim, öğrenmedim ki sevilmeyi, ağlamalarıma rağmen, beni ağlatmasına rağmen mal demişti bana o kibirli yaratık, haklı da olsan karşında gerçekten ağlayan, can çekişen bir insan var değil mi, senin egon benim gözyaşlarımdan kıymetli olamaz, yine kendimi bir gün mikrop gibi hissettim, nefret ettim kendimden, ölmek istedim, acı çekerek baktım onun gözlerine, kalbim ağrıdı, çocuk kalbim ağrıdı, sertçe çevirdim başımı, ah utanacak ne varmış, o da üzüldü, çünkü o insandı, bir gün boyunca beni düşünmüş olacak ki ertesi gün benimle sohbet etti utandığım o andan bahsetmeden, önemsedi beni, sözlere dökmeden öyle güzel bir mesaj verdi ki bana; sana olan sevgimi hiçbir şey azaltamaz demek istedi, bir insan beni düşünmüş, o kadar çok şaşırdım ki, annem ve babam bile görmemişken o gördü, anladı, hissetti, hep şefkatle yaklaştı, itinayla, bilmediğim duyguları yaşattı bana önemsemeyi, düşünülmeyi. Sen kendine kızıyorsun dedi bana, bak evet bu doğru. Elindekilerin değerini bil dedi, elimdekiler benim değerimi biliyor mu peki, elimd

Olmaz olur mu? Sık sık kendimi eleştirirken bazen ne yaptığımı sorgularken buluyorum. Bunları düşünebiliyorsak halen biraz insanız bence yaptığından sorumluluk ve vicdan çekmeyen bana insanmış gibi gelmiyor