Hevesimiz mi büyüktü, yoksa kursağımız mı dar?

Bu soru bizi aşar.

"Sıkı sıkıya tuttuğum ne varsa kendimi boğdurdu bana."

Bu hayatta hiçbir şeyi sıkı sıkı tutmayacaksin. Bu kadar basit. (Uygulaması çok zor ama sanırım yavaş yavaş öğreniyorum.)

Kursağa sığmadığında anlıyorsun, hüznün boyunu aştığını.

Geçenlerde bir soruya daha bu cevabı vermiştim buna belki birkaç eklme daha yapabilirim... Hayal kursak sonsuz kere ama kalmasa kursakta. Hayalimizi gerçekleştirmeye heves etsek ama hevesimiz kal masa kursakta. Sevmeye niyet etsek amma ve lakin düğümlenip boğazda, kal masa kursak’ta... Nere anacım bu ‘kursak’? Ümit ettiğimiz ne varsa hepsi ora da...😅 Yoksa bir çadır kursak da, orada mı yaşasak? Yoksa ümit ettiklerimizin turşusunu kursak ve de sarımsakla sak da mı saklasak? Yoksa kendimize hayal kurmayı bile mi yasaklasak? Ah ne yapsak, ne yapsak? Yoksa adına şarkılar yapıp bir grup mu kursak? Niyet edip evli barklı bir yuva mı kursak? Yoksa şöyle sevgiyle bir sofra kursak da, eşi dostu mu çağır sak? Olana olmadan, öleceğe ölmeden üzülsek de düşünüp dert edinip kurgulasak da mı kursak? Kursak da kurmasak da, orada bir ‘kursak’ var hem yakında hem uzakta; kalıyor illaki bir şeyler bu kursak’ta her fırsatta. Evet... Ama üzülme. Kursak da kurmasak da, her şey olacağı yere varır hayatta. Sen yine şarkını söyle, yine gülümse ve hatta at en içten kahkahanı. Ve ‘iyi’ bir insan ol. Herkese ve her şeye rağmen... Melekler kıskansın seni. Şeytan söz geçiremediği için sana, çırpınsın dursun bi’ başına. Güzel bakan güzel görür. Güzel ve iyi bak. Bak o zaman her şey güzel olacak.✌🏻

Hevesim de büyüktü, kursağımda dardı