Tam olarak nerede yanlış yapıyorum?

23 yaşındayım. Üniversiteye kadar olan hayatımda çoğunlukla içedönük biriydim dolayısıyla arkadaşlıklarda pasif kalan taraf ben olurdum. Edindiğim arkadaşlıkların uzun vadede psikolojik açıdan çok zararını gördüm. Lise eğitimini tamamladığımda hiç arkadaşı olmayan ve inanılmaz silik bir tiptim. Fazla kilo ve hormonel sıkıntılardan dolayı da çekindiğim için insanlarla bırakın ilişki kurmayı dışarıda yalnız başıma kaldığımda dahi gözlerim yaşarırdı. Bu yüzden üniversiteye gitmeden önce belirli kararlar aldım. Kilo vermeyi düzene yayacak ve ilişkilerde aktif taraf olacaktım. Beni zorlasa da düşünmeden gidip insanlarla tanışmayı kafaya koydum hatta tanışacağım insan sayısı ve o insanlara yaklaşımlarımı hedef haline getirdim. İnsanlara adım atmakta çekinmedim. Adım attığım insanlarla mutluluklarımda da hüzünlerimde de hep paylaşımcı oldum, hep ulaşılabilir biri olup ikinci plana atmadım elimden geldiğince, hayatıma çok dahil ettim her detayıyla aktardım, mesele ne olursa olsun hep bir muhabbet açtım sohbetleri hiç tıkamadım, iletişimi aktif ve diri tutmaya hep özen gösterdim ama tüm bunlara rağmen kimsenin yakın arkadaşı olamadım. Bir yanlış anlaşılma olabileceğinden söylüyorum bir çıkar güderek de yapmadım, her anından zevk aldım ama biraz olsun değer görmek istedim sadece. Ben paylaştım sürekli kendimi paragraflarca yazdım, söyledim ama kimse bana kendisini anlatmak istemedi, ben sohbeti sürdürmediğimde yazan olmadı. Ne kadar üstelersem üsteleyeyim hem de. Kimse ne mutluluğunu ne de hüznünü yansıttı bana hiç o yakınlığı göremememe rağmen çabaladım sürekli. Geçmişten bugüne baktığımda telefonumda son mesajıma görüldü atmış birkaç numara ve sürekli alıp verdiğim kilolar harici hiçbir fark göremiyorum. En ufak bir farkı bile haneme pozitif yazabilecek biri olarak hem de. Sadece bu da değil dışarıda yalnız kalabilmek konusunda da ilerleme kaydedemedim. Kendi başıma hiçbir şey yapamıyor gibiyim. Bir yerde oturup bir şeyler yemek bile ulaşılmaz geliyor, düşüncesi bile çok korkutuyor beni. Üniversite başında pasifliğimi aştığımı düşünsem de sadece düşünmeden hareket ettiğimden dolayı bir illüzyonmuş sadece. Eskiden içimde olan, gereken şeyleri yaptığımda verimini mutlaka alacağımı düşündüren o ümit yerini boşluğa bıraktı. Toplumdaki varlığımı da bu boşluk görmemden dolayı yer edinemediğimi düşünüyorum çoğu zaman. Sizce ne yapmalıyım?