Beyazı sevmediğinden mi siyaha bağlanır insan, beyaza ulaşamadığından mı?

Açıkça söylemek gerekirse beyaza ulaşmak için hiç çabalamadım. Bilmiyorum deneseydim belki de ulaşırdım, belki de beyaz bir yanım var ya da giysem yakışır 🤷🏻‍♀️ hiç denemediğimdendir belki bilmeyişim... Belkide enkazlarım vardır çok. Enkâzın, yıkıntıların, can kırıklarının arasında dolanıyorum.

Eserine bakıyorum, inceliyorum uzun uzun. Bir bomba patlamış sanki ve dağıtmış, parçalamış ne kadar canlı hücre varsa. "Nasıl bu kadar tahribat yaratabilir ki buncacık acı?" diye düşünüyorum. Gerçi 'buncacık' dediğime de bakma, kolay mı dayanması? Dolu dolu geçen koskoca, devâsa, 'anlatılmaz yaşanır' zamanlar! Kolay değil hakikaten. Enkâzı kaldıracak, kırıkları aldıracak, yaraları onaracak ve yenisini inşâ edecek biri ya da bir şey lâzım. Çünkü ben yapamam. Ama aynı zamanda da sadece ben yapabilirim.

Siyaha bağlanmış kişi siyahın dışında kendi varlığını bilmeyen kişidir
Siyah ve beyaz bir yol olabilir
Kalbimizde bir umut ya da umudun yokluğu olabilir
Bir anlam ya da anlam oluşturmak adına verilen bir mücadele olabilir
Biri öteki için bir geçit olabilir
Nereye açılan bir geçit?
Onu en iyi sessizliğin ruhu bilir

Vazgeçtim beyaz ya da karanlık olmaya çalışmaktan
Yürüdüğüm yola beyaz ve ya karanlık demekten
Birinin karanlığını paylaşıp başka birinin aydınlığın olmaya çalışmaktan
Hayatta önceden yazıp çizilmiş bir kaide varsa
Oda siyah ve beyazın sonsuz birlikteliğidir
Fakat ikisinin ötesinde birşeyin farkına vardım
Sessizlikte duyabildiğim ama aynı zamanda her sese can veren bir melody

Peki sonra ne yapmış o küçük kız?