Psikolojik yorgunluk yaşıyor musunuz? Sizi buna iten ana sebepler nelerdir?

Yaşadığımı düşünüyorum, zihnim yorgun, kalbim yorgun, hislerim bana güzel sözler söylemiyor, neyse diyorum, geçecek diyorum, geçecek. Özgüven eksikliğimden, sevgi açlığımdan, sevilmek istediğimden psikolojik yorgunluk yaşıyorum, halbuki ne gerek var buna, sevilmezsem ne olacak, niye daha fazla sevilmek için efor sarfediyorum, benim sarfettiğim eforu sarfetmeyenler hep daha çok seviliyor, bunun farkında olmam da güzel ama, iyileşmek de kendiliğinden gelir elbette, sevilmek için yorulmak istemiyorum artık, sevilmeye bırakmak istiyorum kendimi, çünkü sevilmek için çırpınmaya hiç mi hiç gerek yok, yorulmadan sevilmek, şeffaf olabilmek daha güzel değil mi

Yoğun düşünmen bitap düşürüyor tabii, ama içimde çok başka şeylerin daha olduğunu düşünüyorum. Yani isimlendiremediğim bir yoğunluk. Bu yoğunluk hep devam ediyor ama buna rağmen mutluluğumu kaybetmiyorum, o benim gölgem gibi, ağır bir gölge. Mutluluğuma, enerjime, canlılığıma engel değil. 🙃

Uzun zamandan beri ilk defa bugün fiziksel olarak yorgun hissediyorum. Psikolojik yorgunluklar zamanın ve günün etkisiyle her daim kapıyı çalacak kadar yakın zaten. Modumuz yüksekken kıymetini bilmekten başka çıkarı olduğunu düşünmüyorum. 🤷‍♀️