İnsanlar neden zamanla kötüleşiyor?

Ama bazen de ne yazık ki kör oluyoruz, birileri bize gerçekten değer veriyor ve biz de o değeri göremiyoruz. Sonra neden şöyle oldu böyle oldu diye genel olan bu soruyu soruyoruz, aslında biraz bakmayı bilsek belki de ne kapılar açılacak ama ya bak (a) mıyoruz ya da göremiyoruz, görmemeyi tercih ediyoruz. 😶

İhtiyaç ilişkileri içerisinde maalesef bu döngü var. Karşılıklı paylaşımların, gelişimin ve ilerleyişin olmadığı ilişkilerde bir açlık ve açlığın giderilmesi için doyuma erişme döngüsü söz konusu oluyor. Bu tür ilişkiler ben merkezcilik üzerine kuruluyor ve kendimizle ilgili düzeltmemiz ve tamamlamamız gereken şeyler karşı tarafın varlığı ile karşılanmaya çalışılıyor. Mesela kaygı dindirmek için, sevgi almak için, ilgi görmek için, eksik hissettiği değer ve yargıları gidermek için, biyolojik veya fiziksel ihtiyaçların karşılanması için, güvende hissetmek için, mutlu olmak için, değerli olduğunu hissetmek için, destek görmek için... Yani aslında kendimizi ilgilendiren ve kendimiz ile kazanmamız gereken her şey bir başkasının varlığı ile tamamlanmaya, giderilmeye çalışılır. İlişkilerin ilerleyen evresinde bu ihtiyaçlar giderildikçe doyuma ulaşacaktır. Doyuma erişen her şeyde olduğu gibi ilgili ihtiyacın karşılanması için gösterilen çabada, enerji ve motivede son bulacaktır. En çok ihtiyaç duyulan şeyler bir süre sonra en bıkkınlık veren ve istenmeyen şey ilan edilecektir. Bu kaçınılmazdır.

O nedenle ilişkiler kendimizi tamamlama, kanıtlama, düzeltme, mutlu etme, sakinleştirme, iyileştirme araçları değillerdir. Psikolojik veya biyolojik istekler için kurulan ilişkiler basit döngülere sahiptir. Karşılar ve biter.

İnsanların zamanla kötüleşmesi, kötüye yönelmesi karşımızda ki insanın kaygılı/kaçınan bağlanma yapısında olduğunu ve kişiliğinin sağlıklı gelişmediğini, sorumluluk duymadığını gösterir. Çünkü tüm insanlar kötüye değil iyiye gider. Daha iyi olmayı, daha adil olmayı amaçlar. Daha iyi karşılıklar üretmeyi hedefler. Bir ilişki veya iletişim kötüye gidiyorsa bu insanlardan ayrılın. Yapmanız gereken budur. Çünkü hiç bir ilişki kötüye gitmez. Veya insanlar kötüye gitmezler. Kötü asla hedeflenmez. Ama kötü olmak kolaydır. Eğer insanların sonradan kötüye gittiği durumlarla sık karşılaşıyorsanız veya buna sürekli şahitseniz bulunduğunuz konumu, çevreyi değiştirmeniz gerekir. Çünkü kötülük üreten bir yerde hayat yaşanmaz. Gelişim olmaz. Değer üretilmez. İnsanlar kötüye gitmezler. Kötücül yanlarını ve yöntemlerini daha çok gösterme eğilimi geliştirirler. Çünkü iyi olmak çaba ve emek gerektirir. Kimse doğuştan iyi olmayı bilmez, iyi olmayı kazanmaz. Kimse doğuştan bir melek değildir. Tüm kazanımlar kişisel gelişim gerektirir. Sağlıklı örneklerle beslenmeyi gerektirir. Bu nedenle çocuk yetiştirmek dünyanın en kapsamlı değeridir. Çünkü bir insan çevresini de güzelleştirebilir, dünyayı da kirletebilir. Başlangıçta kimse iyi değildir. Örneğin çocuklar daima bencildir, yetişkin bireyler haline geldikçe paylaşımcı ve karşılıklı besleyici dengeler üretmeye başlarlar. Bir insanın doğumdan sonra, bulunduğu çevrenin değer ve yargıları ile beslenerek daha iyiye gitmesini isteriz. Amaçlanan budur. Sağlıklı, dengeleyici, eşit ilişkiler kursun isteriz. Hedefimiz budur. Ama herkes bu gelişimi sürdüremez, sahiplenemez, isteyemez. Herkesin değer algısı ve kimlik bilinci farklı gelişir. Farklı örneklerle beslenir.

Peki ne yapmalıyız. İlişkilerimizde olsun, çevremizde olsun, diğerleri ile sağlıklı sınırlar geliştirmeyi öğrenmeliyiz. Sınırlar koymak ve bu sınırlara uyulmasını talep etmek zorundayız. Aksi halde görüşmeyi kesmek mecburiyetindeyiz. Biz ilişkilerimizin iyiye gitmesini istiyorsak kötüye giden insanlarla muhatap olamayız. Aksi halde bu döngüler hep birbirini besler ve kötülük sürekli devam eder.