BAŞKA İNSANLARIN FARK ETMEDİĞİ NEYİ FARK EDERSİNİZ?

Evet, yorumlardaki herkes öyle demiş. Senin çoğu şeyden kastettiğin ne yoksa öylesine yazılmış bir yorum muydu, muhtemelen ikincisi.

Harika bana önyargılı birisi olduğumu göstermiş olduğun için teşekkürler, aslında önyargıdan çok cevap yazmaya teşvik etmek için sana böyle bir yanıt vermiştim, kusura bakma. Merakımdan soruyorum çünkü bu işleri hiç anlamıyorum, senin bakmak ve görmek arasındaki algıdan kastın ne? Sence toplumun çoğunluğu görüyor mu, sadece ona öğretilenleri bu yüzden bakmaktansa, gördüklerini doğrulayacak savların peşine düşüyorlar mı? Yoksa herkes bakıyor ama herkesin baktıkları onları değiştirmiyor mu?

Ama herkes baktığını düşünmüyor mu zaten? Yani bazen en zeki insan bile bakmaktan çok görüyor, haksız mıyım? Ya topluca bir yanılgının içindeysek.

Anladim, yani onlara farklı açılardan bakıyorsun. Gördüklerinden kastım aslında ezberlediklerinin peşine koşan ve diğer tüm fikirlere karşı üç maymunu oynayan insanlar. Görmekten kastım düşünme eylemi olmadan izlemek, bir fikrin izlerini sebeplerini bile bilmeden izleyen o kadar insan var ki, çoğu zaman ben de onlardan birisiyim. Bakmak ise derinlemesine, arkasını önünü görebilecek düzeyde görmek, görmekten de öte anlamak. Yani sen bir şeyi mevcut kötü düzeyinden iyiye çevirmek istersen önce neden kötü olduğuna bakman gerekir, sonra da nasıl iyi olabileceğine. Size katılıyorum.

Aslında her insanın hayata bakışı farklıdır sadece her yere oturmaz. Sanata görmekten çok bakan bir insan hayatı sanatsal yorumlar ama bu her yere oturamaz, her yerde kök salamaz. Bu sebeple de kolunun yetiştiği yerler dışında her yeri görmek zorunda kalır, bakabilecek düzeye gelmesi için sanatı bırakıp önceliklerini baştan şekillendirmesi gerekir. Gerçekten aptal bir insan ile son derece zeki, bilgili bir insan düşünürseniz ortak noktaları kendi kalıplarına bağlanmış olmaları olur. Zeki bir insanın bile bakamadığı yerler vardır, en basitinden dışarı ile fazla meşgülse kendisini unutur.

Bir de söyledikleriniz bana sherlock holmesin sözünü, kitaplarını hatırlattı. Çıkarım yapabilme sanatı vesaire, bilirsiniz.

Yaa teşekkür ederim çok kibarsınız. Psikoloji birinci sınıf öğrencisiyim, niyetim felsefeydi ama felsefe konusunda o derece bilgisizim ki yetişemem diye düşündüm. Ben de sizin için aynılarını düşündüm, bu platformda cidden oturup böyle şeyler konuşabilen insanları görmek zor. Goygoyuna mı giriyorlar yoksa hayatı da mı goygoyuna yaşıyorlar anlamıyorum skdkddkj iyi ki karşılaştık, fikirleriniz çok hoş.

Psikolojiyi sevmek önemli ama farklı açılardan bakmaktan çok, biz ezberliyoruz siz ise keşfediyorsunuz ve inanın bana keşfetmek çok daha doğal, içten, güzel bir şey. Bilir misiniz bazı insanlar hobileri iş hâline geldiği anda ondan soğur, zorunluluk olmuştur çünkü keşfetme hissinden çok, otomatik pilot gibi kalıplara sıkışmış kalmıştır. Mesele terimleri öğrenmek değil, keşfetmek. Terimleri sadece ezberleyen herkes psikoloji bilmeyen birisinden farklı olmayacaktır, bunun en temel nedeni kelimelere kelime gözüyle bakmak ve onlara kendilerinden bir şey katmamaktır. Bu yüzden öğrendiğim her bilgiye "Ben olsaydım nasıl keşfederdim?" Diye soruyorum. Umarım bu içinizdeki keşfetme hevesi asla sönmez.

Yani duygu okuma ve bunlar üzerinde fazla etkilenme genelde çocukken cezalandırıcı duyguları fazla göstermiş olan ebeveynlerin çocukta bıraktığı travmalardır, bu sebeple çocuk anne/babasının yüzünü okuyarak çıkarımlar yapmaya ve bir sonraki yüz ifadesinin ne olacağını çözümlemeye çalışarak kendinisini tehlikeye karşı önlem almaya çalışıyor olabilir. Bu illa sinir olmak zorunda da değil, çok dramatik ve sürekli ağlayıp sızlanan bir ebeveynin çocuğu da bu yüz okuma sorumluluğunu üstlenerek ebeveynini düzeltecek ve iyi gelecek yönler yakalamaya çalışır, ebeveyni çocuk kendisi ise ebeveyn rolüne geçer. Buradan konusmak zor özellikle birinci sınıf öğrencisi olarak fakat duygulara bakma konusunda hassas kişiliğiniz belki de bundan dolayıdır.

Ama en bilinçli farkındalık sahibi birisi için bile onu aşan bir şeyler olamaz mı? En basitinden kendi düşünceleri yaratır bunu, sorular bizi aşarlar ve cevaplar o engele karşı büyümemizi sağlar. Bu yüzden keşfetmeyen kimse büyümez, merak çocukların en önplana çıkan özellikleridir. Sherlock bence her ne kadar farkındalığın zehirli kısmını yaşıyor olsa da bunu değiştirebilecek panzehir elinde, başka kimin elinde olacaktı, daha az farkındalık sahibi birisinin mi?

Hadi amaa daha kendi panzehirini bulamayan birisine bana farkındalık sahibi deme, fazla sıradan olmak mıydı sence onun panzehiri? Yoksa kendisini kabullenmek mi? Panzehir ne kadar ihtiyacın olduğuna paralel oranla yetebilir, o kendisine yetiremiyorsa böyle laf ebeliği yapması çok normal. Bazı şeylerin etkisi çok fazla diye altında eziliyorsa zaten sorumluluk alabilecek birisi değildir, koştursun davadan davaya.

Değil mi, çok doğru. Sızlanmak da bu işin parçası, robot değiliz çok şükür 😂 Teşekkür ederim bu keyifli sohbet için.