İNSANLARA BAKINCA NE DÜŞÜNÜYORSUNUZ?

Aslında gülmek isteyen kendisine her zaman alan yaratabiliyor, nazilerin toplama kampında işkence gören Viktor Emil Frankl İnsanın Anlam Arayışı adlı kitabında, oradaki tüm sefalete, bizim bin katımız kadar zorluğa ve ölümle burun buruna yaşamalarına rağmen güldüklerini, hatta yaşamak için buna zorunda olduklarını söyledi.

Oysa şimdi insanlara bakarsan yaşamak için mutsuz olmak zorundayız, çalışmak ve çabalamak için kendimizi heba ediyoruz diyorlar. Haklılar, ama değiştirecek birileri varsa yine kendileri. Mutluluk için yer bulamayan kendisini mutsuzluğa sıkıştırmıştır zaten. Çözüm üretemeyen şikâyet eder...

Hahahah senin görüşlerine her baktığımda bu yönün çok hoşuma gidiyor. Ne olursa olsun, sınanmadığım bir günahın masumu değilimdir diyerek kimseyi yargılamayı doğru bulmuyorsun. Eleştirmektense, yapıcı bir şekilde ele almaya odaklısın. Yalnız söylediklerin bana karşı değil, çünkü elbette ben de biliyorum bir insanın referans noktası hâline gelmemesi gerektiğini, herkes kendi gerçekliğini ve buna uygun olarak hayatı deneyimlemeyi yaşar, bunlarla sınanır, gelişir, büyür. Kaldı ki, insanlara değersiz gözüyle bakmadım. Insanlar kendilerini sorunlardan kalkamayacak kadar değersiz görüyorlar. Ha tabii, bu Viktor'un bahsettiği gibi yaşamayı, hayatın tek gerçeği olarak algılamamızı doğru kılmaz çünkü yaşam çok perspektiflidir.

Fakat bence insanları yargılamak, kurulan etkileşim bakımından bazen iyileştirici olabiliyor. Zorbalamak değil, yargılamak. İkisi arasında fark var.