İçinizdeki savaş bitti mi?

İnsanın kendiyle verdiği en büyük savaşlardan biri, kalbinin özünde yatan aşktır. Girmek istemeseniz de sizi alıp öyle bir noktaya getirir ki bu savaş, tüm hayatınızı ve üstüne kurduğunuz doğruları bir anda tersine çevirir. Korkar ya da kaçarsanız yenilirsiniz. Başarırsanız da hayatınızın en güzel galibiyetini kazanırsınız. Verdiğiniz tüm bu savaşlara değecek bir hikâyeyi başlatırsınız. Öyle bir hikayedir ki bu, her insanda farklı renge dönüşür. Kimini sonu olmayan bir karanlığa, kimini ise kocaman bir aydınlığa çeviriverir. Kimi için bir cenaze evi gibi yas, kimi içinse yeni doğan bir bebeğin masumiyeti gibidir aşk. Elinde balonları, tek isteği akülü arabasına binmek olan küçük bir çocuğun içindeki sevinçtir aşk. Kısacası her şeyiyle aşk, insanın hem en büyük yenilgisi, hem de en büyük hediyesidir. Yaşam adı verilen bu muharebe, insanın var olduğu ilk andan, son nefesine kadar verdiği bir savaş işte. İnsan ise her gözyaşıyla, kalbini baştan yaratan aşkıyla ve aldığı her yarayla en çetin savaşçı. Verdiği bütün savaşlarla, yani özüyle insan, bu dünya için sadece gelip geçici bir varlık ancak kendi hikâyesi içinde en önemli kahramandır

Nedense bu yazı geldi aklıma 😅

İnsanlar aynı açıdan bakınca değil, aynı acıdan bakınca birbirini anlar. Zira herkesin açısı "kendi iradesi düzeyinde kendi zanlı üzere, kendi kavrayış düzeyinde olup" farklıdır. Oysa aynı acıdan geçen için anlaşılmanın ve anlamanın farklı boyutları ortadan kalkar. Kalpler birbirini yara izlerinden hissederek tanır ve bilirler. Acının şekli rengi herkesde farklı olsa da acı, acıdır. Acıyı tadan ( ondan şuurlu bir şekilde ders çıkartan/ acısını içselleştiren ) birbiriyle hal yarıştırmaz, haldaş olur. Dertler birbiriyle özdeşim kurunca yoruma, izaha, açıklamaya hacet kalmaz. Acınıza yorum yapana, kendinden örnek verip hüznünüzü zanlarıyla küçümseyip, dert yarıştırana dertlerinizi anlatmayın anlaşamazsınız. Anlaşılmak akılların yorumuyla değil gönül gönüle denk gelince birbirine merhem olur. Akıl ehline, derdini dermana dönüştürmeyene, hâl bilmezlere, gönlünüzü açmayın, derdiniz bir iken iki olur. Niye mi! Sizinle aynı yoldan yürümeyen, aynı yollardan geçmeyen, benzer mücadaleler vermeyen, benzer başarılar kazanmayan, sizi hiç bir zaman anlayamaz. Çünkü rütbeleriniz, seviyeleriniz farklıdır. Kalbinizi, sözlerinizi anlamayacak olana anlatmak çabasıyla yormayın. Yoğrulmamış kalpler ( hayatlar) sizin ruhunuzun derinliklerinize inemeyecekleri için sizi anlayamazlar.

Bitmedi ölene kadar da bitmeyecek.