Uyandığında daha çok çalışabilmek uğruna uyumak, acınası bir yaşam biçimi midir?

Keyif için uyumak mümkün değil. Uyku, ihtiyaca binaen ve ölçüsünde yapıldığı zaman haz veren bir şeydir. Tıpkı yemek gibi... Periyodik olarak vücudun alması gereken bir kalori var. Azında zayıflık, fazlasında obezlik ortaya çıkar.

Çalışmak ise evrimsel olarak hiçbir dönemde kadın için bir zorunluluk olmadı zaten. Hukuki ve toplumsal yapının feminizm ve diğer sosyal paradigmalar üzerinden inşa edildiği günümüzde ise kadın için çalışmak tamamıyla bir lüks hâline geldi.

Bir kız çocuğu bekâr veya dul kaldığı sürece annesi babası ona bakmakla yükümlü yani. Üniversite olurken de nerdeyse tüm masraflarını erkek arkadaşı karşılıyor ki racona uygun olan da bu zaten. Annesi babası vefat ettiği zaman onların emekli maaşı da kız çocuğuna kalıyor erkek çocuğuna değil.

Sonuç olarak; hayatının hiçbir döneminde çalışmak değil. Çünkü her zaman ona kol kanat geren, ona maddi duygusal sağlayıcı olacak bir erkeği hep yanı başında bulacak. Bu erkek ya babası, ya abisi/erkek kardeşi, ya sevgilisi ya da kocası olacaktır.

Kaldı ki kadın doğası 55-60 yaşına kadar çalışmak üzere evrimleşmemiştir. Türkiye kadınları devlet memuru falan olmadığı sürece genel olarak 30-35 yaşına kadar çalışıyor en fazla. Daha sonra yönetici kademesinde bulduğu statü sahibi bir beyaz yakalıyla evlenip hayatının geri kalanını ev hanımı olarak geçiriyor.

Şahsen ben kadın olsam asla çalışmazdım. Neden okuyup öğretmen, doktor, mühendis ya da iş adamı olayım ki. Öğretmen, doktor, mühendis ya da işadamıyla evlenmek dururken.

#FİKRETDOĞAN