'Sen' olmanın en keyifli yanı ne sence?

Güzel düşüncelerim, samimi gülüşüm, nasıl baktığım, tavrım, Ahengim...

Taşıdığım enerjinin güzelliğidir ben olmak 🌿 Beni ben yapan güzellik. İyilik benim kendime olan inancım...🤍 Ben olmanın en keyifli yanı bir kere kendimle konuşuyor olmam😬Biraz alakasız olacak belki ama içimden geldi yazı vereyim bu yazı da burada kalsın...🤭

Oturttum karşıma kendimi, sorguladım gelmişimi geçmişimi. Okkalı bir küfür savurdum tâ içeriden, hesap sordum hesapsız günlerden. Dedim; Neredeydin ben tâli yola girerken? Dedi; ‘Bana mı sordun çıkmaza giderken?😄

Saçmaladık beraberce hem gülüp kah ağlayıp, geleceğe baktım çünkü geçmişim kayıp. Çayımı aldım, baktım pencereden bahar kokusu gelmiş. Öyle kaldım saatlerce, meğer susmak ne zor şeymiş? Umarsızca ve umutsuzca, duymazdan gelip, bilemeden fütursuzca. Belki de bile bile kurnazca, yahut görmezden gelip aptalca. Biraz saf ve çocukça, az biraz da s l kça,😬Olur ya hani birden bağlanırsın şapşalca? Üstüne üstüne gelir ya sen sustukça, lakin, acık sakin. Bu durumdan cacık olmaz zannımca. Kaç kurtar kendini yol daha yakın, otobandan önce son çıkışı kaçırma sakın! Sen senden gitmeden gel kendine etme yazıktır, inşallah bu ders, feleğin atacağı son kazıktır.😅

Tövbeler tövbesi, çıkıp gidilesi. Bi’ daha dönülmeyesi, hiç istenmeyesi. Bazen vazgeçilesi, zaman zaman diz dövülesi. Ama her şeye rağmen asla pes etmemeli! Göz görmeyesi, gönül katlanamayası. Lakin işte insan doğası, her an her şey olası?

Ben olmanın en keyifli yanı bu bence kendi kendime saçmalamak..😄😻

Kendim olmanın keyifli bir yani var mı acaba acaba, yine de seviyorum kendim olmayı bazen kızsam da kendime, kırılsam da. Kendimdeki o tatlı heyecanı seviyorum, bitmeyen hâlâ devam eden çocuksu yanımı, safça yanımı seviyorum, küçücük şeylerle dahi mutlu olan bir insanım, bir insandan değer gördüğümde daha fazlasını veren vermek isteyen bir yanım var, kendimle yüzleşiyor olmam bazen beni utandırsa da, zorlasa da, üzse de beni ben bu yönümü seviyorum, çünkü yüzleştiğim vakit çıkmazlardan çıkabiliyorum, hatalarımı ki onlara hata denmez aslında gözümün önünde tutmak istiyorum, çünkü beni büyüten onlar, gözümün önünde dursunlar ki, silmeyim ki hiç unutmayım yinelememek adına, bonibon şekerlerle intihar ediyormuş gibi yapmak, çubuk krakerlerle sigara içiyormuş gibi yapmak ve akabinde çubuk krakerleri yemek keyifli oluyor, gülüyorum halime, deliliğime, kendime. Bu aralar sıklıkla sözler verdim kendime, sadık kalacağım sözlerime desem de yine aynı döngüler içinde buluyorum kendimi, olsun yine olsun, yine söz vereceğim, bir gün o patinajdan kurtulacağım biliyorum, kendimi tekrar eden o döngüden, patinajdan, böyle böyle öğreneceğim hayatı, böyle böyle büyüyeceğim, böyle böyle tamamlayacağım eksik kalan yanlarımı, böyle böyle bulacağım kendimi. Bana benzeyen insanları görünce de keyifleniyorum, aaa bu aynı ben demek güldürüyor beni, benimle aynı takıntılara sahip kişileri görmek neşelendiriyor beni, burada dahi bazı kişilerin yorumlarında bu yorumu ben mi yaptım düşüncesi içinde olmak o kişiye daha yakın hissettiriyor beni, ben olmak yorucu ve külfetli olsa da benim için yine de kendim olmayı, o heyecanımı seviyorum, en eğlenceli yanı ise; çocuksa hareketlerim, çocuk ruhum.