Sizce affedici olan insanlar saf mıdır🌻?

Affetmek saflık değil, özgürlüktür. Ve senin demek istediğin şu sanırım kendisine ne yapılırsa yapılsın kendine değil, karşısındakine değer veren ve kendi doğrularını oturtamamış, kendini haklarını savunmak yerine her defasında inanmayı tercih eden sonunda yüz üstü bırakılan insanlardan bahsediyorsun. Umarım doğru anlamışımdır.

2. Bahsettiğim insan tipi saf hemde kendini değersiz hisseden insandır. Kendine değer vermeyen insan haklarını savunamıyor, kendini koruyamıyor, değerlerine sahip çıkacak gücü kendinde bulmuyordur. Bu yüzden mutluluğu dışarıya bağlıdır. İyi hissetmesi birileriyle iyi olduğu zaman gerçekleşen bir ruh halidir. Onun dışında kendisiyle, ruhuyla, varlığıyla mutlu değildir.
Aslında yaptığı affetmek de değildir bu onun kendine değer verme şeklidir. Bir insan kendi değerini yeterince bilmezse dışarıya bağlı kalır. Karşısındakini Affedince iyi hissediyordur.

Kendine değer veren insan kendini üzecek hiçbir duygu ve düşünceye sahip olmaz. Haksızlığa uğradığına inanmaz kendini seven insan çünkü haksızlığa uğradığına inanan insan mağdur, kurban yerine koyar kendini. Kendini seven değer veren kurban psikolojisine girmez çünkü hayatının ipleri onun elindedir. Ve affetmeyi de karşısındakiyle bağını güçlendirmek, yeniden daha iyi olmak ya da saf olduğu için değil sadece iyi hissetmek istediği için yapar. Affetmek bağ kurmak değildir. Karşısındakine duyduğu duyguları (öfke, nefret, kin, intikam düşünceleri, tiksinti) serbest bırakmak için yapar. O duygular ona iyi hissettirmez çünkü onu üzer. Ve insan "BEN İYİ HİSSETMEK İSTİYORUM" dediği noktada affedebilir.
Çünkü zaman her an geçiyor birine daha üzülmek istemez. Bir saniyesini daha o insanla ilgili düşünerek geçirmek istemeyebilir 😃

Kişi kendi sınırlarını koruyabilen ve gerektiğinde gereken tepkiyi verebilen biriyse saf değildir. Saflıkta esasen kötü değildir, ama kendini yüksek gören sıfatlar alaya alır, "Ay şekerim sende çok safsın" sohbetine döner olay. Bu kişilerle zaten bir arada olmak işkencedir. Ha safsın diye başına kakmayan ama kırılma olanağını görüp uyaran ancak bunu "saf" kelimesinin altında dolaşmadan yapan biri ayrı tabii. Affedicilik bir daha zarar gelme durumu olmayacak şekilde uzağında tutup ancak içten içe kötü duygular beslememekse en yüce duygudur. Ama hataya ya da hataya rağmen tekrar ve tekrar izin vermek saflıktır.

Bence saf değiler bazen insan mecburiyetten affeder