İnsan mı olaylara göre değişir yoksa olaylar mı insana göre oluşur?

İnsan olgunlaşınca şunu kendisine itiraf ediyor: hayatındaki sorunların sebebi sensin. Sosyal, ekonomik, duygusal, ideolojik, hangi çukur içindeysen bir şekilde kendini oraya sen soktun. Birileri seni itmiş olabilir mi? Mümkün. Ama oradan çıkıp çıkmama irade ve kararı sende.

Livaneli mi efsanee. İnsan inatla göremez bir halde, çevredeki her şey ona onu anlatır ama o kafasında çok lüzumsuz bir düşünceyle meşguldür. Aslında dikkatli bakıldığında dünyanın işleyiş biçimi yaşamlarımıza benzer, anlatır da gösterir de ama biz yine bir çeşit düşünce saçmalığıyla uğraşır dururuz. Biraz gökyüzüne bakmak, sadece bakmak, düşünmeden bakmak gerekir görmek için. Kör eden başta düşünceler, duygulardır.

Hepimiz zihnimizin senaryosunu yaşar buna da farkında olmadığımız için çaresizce kader deriz.. Bazı durumlar bizim elimizdedir.. Ne düşünürsek onu yaşarız.. Mevlana bile demiş ‘Kendini küçük görmeyi bırak sen yürüyen evrensin…’