Büyüdüğünüzü ne zaman anladınız?

Büyümek, yaşamın akışında adım adım ilerlemek gibi sessizce gelir ve bazen, bir anın ardından, durup baktığımızda fark ederiz. Bu fark ediş, genellikle bir dizi duygu seli ve düşünsel yankılarla birlikte gelir. Benim büyüdüğümü anladığım an, bir çocukluk anısının beklenmedik bir şekilde kalbime düşmesiyle başladı.

O an, eski bir fotoğraf albümünü karıştırırken yaşandı. Soluk renkli kağıtlar arasında kaybolmuş, sararmış fotoğrafların arasında, küçük bir çocuğun masum gülümsemesi belirdi. O küçük çocuk, benimdi. O an, geçmişin kapılarını aralayarak içimde karışık duygular bıraktı. Gözlerimdeki masum bakışlar, o anın içine gömülmüş, ancak bir o kadar da uzak görünüyordu.

Fotoğrafa bakarken, zamanın ne kadar hızlı geçtiğini ve o masum çocuğun, zamanın koynunda büyüyüp değiştiğini fark ettim. O masum gülümseme, yaşamın getirdiği zorluklarla yer değiştirmiş, deneyimlerle şekillenmiş bir ifadeye dönüşmüştü. İnsanın kendini geçmişiyle karşılaştığı an, sanki bir anı defterini açmak gibiydi; her sayfa, yaşanmışlıkların izini taşıyor ve zamanla sararıyordu.

Bu anı yaşarken, çocukluğun naif dünyasından uzaklaşıp, büyümenin hüzünlü dansını seyrettiğimi hissettim. O küçük çocuk, hayaller kurarken ve dünyayı keşfederken, ben şimdi yaşamın gerçekleriyle yüzleşmiş, sorumluluklarımın ağırlığını hisseden biriydim. İçimde, hem o masum çocuğu özleyen bir hüzün, hem de geçmişin güzelliklerini hatırlayan bir sevgi bulunuyordu.

Büyüdüğümü anlamak, geçmişle bugün arasında bir köprü kurmaktı aslında. O an, hem minik bir çocuk olmanın masumiyetini yaşamama izin verdi, hem de bu masumiyetin zamanın akışıyla nasıl değiştiğini görmeme yardımcı oldu. Büyüme, bazen hüzünle dans eder; kaybedilen masumiyetin yerine kazanılan deneyimlerle. O an, beni geçmişimle barıştıran, şimdiyi ve geleceği kucaklamamı sağlayan bir dönemeç oldu. Büyümenin zorlayıcı olabilecek yanlarına rağmen, her anı değerli kılan, yaşanmışlıkla dolu bir serüven olduğunu anlamak, belki de büyümekle ilgili en güzel keşiflerden biriydi.

Uydurulmuştur.

Hayatımda çok zorluklarla karşılaştım ama her daim şükredip tefekkür ettim. İnsan hayatta en çok sevdikleri ile imtihan oluyor. Senin canın yansa umursamazsın ama sevdiklerinin canı yandığında ya da bi' çare düştüğünde siz ölümlerden ölüm beğeniyorsunuz.

Hayatta zorlandığım ve yaşam içim karar vermek zorunda kaldığım an sekiz aylık oğlumun kalp ameliyatında ters giden operasyon olmuştu. Bir ay komadan çıkmaz, hayata tutunması zor denilen o dem di işte hayatımın karardığı, üzerime kaynar suların döküldüğü o andı işte. Hâlen tüylerim diken diken olur. Belki burada bazılarınızın yaşadığı belki de hiç karşılaşmadığı bir durum. Evladınızın kucağınızda kalbinin durduğu, dakikalarca kendine gelmediğini bir düşünün.

Bunlar sadece bir tanesi. Allah' ıma bin şükürler olsun. Ne şikayet ettim ne de isyan ettim. Baba olmak kolay değil. Bu hatta en güzel olan evlatlarının size baba iyi ki varsın, sen bize hem anne hem de baba oldun demelerinden daha anlamlı bir söz olamaz.

İşte bunlar size yetiyor. Hayat hem olgunlaştırıyor hem de sizi büyütüyor işte acısıyla tatlısıyla...