Bu hayatta en çok neyle mücadele ediyorsunuz?

Kendimle mücadele ediyorum en çok, kendi iç sesimi kısmak istiyorum bazen, her ne kadar kendimle olumlu konuşuyor olsam da, dost olsam da kendime, bazen kendimi yargılıyorum, kızıyorum kendime, çok eleştiriyorum kendimi. Biraz salıversem kendimi, bu kadar çok yüklenmesem kendime ya da kendimde gördüğüm, sevmediğim özelliklerimi minimuma indirebilsem. Neden bunu yaptın ya da yapıyorsun, maksadın ne dediğim oluyor kendime, yaptıysam yaptım yani, niye eleştiriyorsam kendimi, belki de bu kadar çok kendimi eleştirdiğim için bu döngüden çıkamıyorum, azıcık salıversem kendimi belki de her şey kendiliğinden çözümlenecek, sorun yok ki çözümü olsun, ortada sorun da yok. Şöyle söyleyim kendi takıntılarımla, bazen melankolik hallerimle, saçmalayışlarımla, kendime kızışlarımla, kendimi kandırmalarımla, herkesle hatta düşmanımla dahi empati yapıp da bazen kendimle empati yapmayışlarımla mücadele ediyorum her şeyden, herkesten ziyade.

Hayat yok zaten ailem bir sorun hele ki baba tarafı en büyük sınavım tabiki ırzımı korumakla sınanıyorum Allah'a şükürler olsun yine kurtuldum ve maalesef hep ele geçirmek bunun adı her türlü sahip olmak küçükken kini saymak istemiyorum çünkü çok küçüğüm ilk 21 yaşında sezdim kızın benzeri iğrenç niyeti sonra 23 yaşında sezdim o iğrenç niyeti kuzenin arkadaşı sonra 30 yaşında yine sezdim niyeti kuzenin arkadaşı 31 yaşında kuzenin iğrenç niyetini sezdim zaten kuzen küçükken de sahip olmak isterdi ama olamadı içinde ukte kaldı yine planlarını suya düşürdüm Allah kurtardı hep insanlar kurtardı millet kurtardı sezgilerim kurtardı yaşadığım olay kurtardı demek istediğim hep ırzımı korudum Allah'a şükürler olsun 11. sınavımı verdim geçen sene yine kurtuldum niye 11 çünkü kızın yaşadığı da doğruysa olan bana olacakken ona oldu o yüzden 11 travmalar yaşadım atlattım yine yaşatılmaya çalışıldı yine kurtuldum Allah'a şükürler olsun