Neden bu kadar ciddiyim?

Hayatım boyunca travmalara maruz kaldım ve yüzüm hep gülüyordu. Fakat birden ciddileşmeye, şakalara gülmemeye hatta kendi yaptığım şakaları bile ciddiye almaya başladım. Anlamıyorum, neden bu kadar farklıyım ben? Sorunum mu var bilmiyorum. Gerekirse terapi psikolog gördüm fakat birşeyi değiştirmedi. Travmalar yüzünden desem travmalar varken neden gülüyordum o zaman? Eskiden tavana bakınca bile gülüyordum. Çok değiştim sanırım. Sorunum ne?
Kendimi tanıyamıyorum, artık eğlencenin içinde bile bir anlam arıyorum. Ve sinirim bozuluyor, ciddi olduğumda daha da mükemmelliyetçi oldum ve herkesten ciddi olmasını bekliyorum.
En komik kişinin yanında, en mükemmel komedyenin önünde bile gülmeyi başaramıyorum.
O kadar ciddiyim ki ağlayamıyorum bile. Sadece düz, duygusuz bir insan oldum artık. Çok mu ileri gittim? Bilmiyorum.
Terapistler bile canımı sıkmaya başladı.
Son zamanlarda bozukluklarım olduğunu keşfettim. Insomnia, duygudurum ve daha bir sürü bozukluk. Herkesin önünde bozuk biri gibiyim. Google asistan bile "hahaha" diyor ben bir robottan bile daha duygusuzum. Utanmaya başlanmıştım bu ciddi olma durumundan, artık utanamıyorum bile.