Sen nasıl seversin?

İlk evvela çok teşekkür ediyorum balım, onore oldum 💜 Paylaşmış olduğun ezgi eşliğinde yazacağım satırlarımı bana ilham olsun diye, papatya aşığı bir adem olarak bayılarak dinliyorum ezgiyi de, ahh sözler de muazzam🤌🏻 Sevgiliye duyulan hasret, nahifçe masumane duygular gördüm ben bu sözlerde. Ancak güzel seven, sevmeyi bilen kişinin kaleminden çıkar bu sözler. Sual karşısında da düşünür oldum, ben nasıl seviyorum acaba, sevince nasıl oluyorum, hangi hissiyatlar hakim oluyor bana, şıklara bakıyorum, uzun zamandır kimseyi sevmiyorum diyemem, aşka sevgiye aşığım ben, sevmeyi seviyorum, o duygunun bana kattığı çocukça halleri, cıvıltıyı, sevmek için mazeret üretim hatta, aşk hususunda şunu söyleyebilirim, hiç aşık olmadım lakin aşka hasretim, her an yeni bir şeyi de sevebiliyorum, kediden korksam da, market önünde bebek gibi nefes alıp veren o kediyi, bazen bir bardağı, insanın halisini görür görmez yüreğim ısınıyor, ben sevgi duygusunu seviyorum, bu bağlamda bu şıkkı elemesyon yaptık. Çiçeği de kopartamam kıyamam ki, en sevdiğim çiçek papatyadır, hatta topraklarda papatyalar gördüğüm vakit gülümserim, hiç değişmez bu durum ben de, papatyaların ve diğer çiçeklerin varlığı bahtiyar ediyor beni, papatyalarla seviyor sevmiyor da yapmam, yazık değil mi o güzelliklere, nasıl kıyarım ben onlara, nasıl koparıp canlarını yakarım, yerlerinden ederim, nasıl solmaya mahkum ederim onları, ben okşarım onları, dokunurum. Ben masumane, safça, çocuksa seviyorum ya, ahh dokunmasam dahi görmek de yetiyor, izlemek, sesini duymak, mimiklerini en ince ayrıntısına dek izler varlığıyla bahtiyar olurum, her halini severim, herkesi aynı hissiyatlarla sevemiyoruz, bebekleri ve çocukları da öyle seviyorum, gülümsüyorum onları gördükçe, konuşuyorum, muhakkak aramızda bir sevgi hasıl oluyor, anneyi rahatsız etmeyeceksem dokunurum yoksa dokunmadan da severim, sevgiye aç ve hasretim aslında. Sevdiğim vakit triplere de girerim, yanlış anlama huylarım daha çok olur, içten kırılışlarım lakin küs kalamam sevdiğime, aynı zamanda kaybetmekten de korkarım, benden gitmesinden, analiz de ederim, karakterini de çözerim, benimle olmasa da bir başkasıyla mutlu olmasını temenni edecek kadar çok severim. Aslında bakmaya doyamadan, bazen de dokunmaya kıyamadan seviyorum.

Ben önce uzaktan seviyorum. Kalp ısındıkça, ruh tanıştıkca, uzak yakın oluyor.

Sevgiyi ben izlemeye benzetiyorum.. Gülüşünü, uyumasını, yemek yiyisini, kokusunu, konuşmasını, tüm eylemlerine dışarıdan şahit olmayı, kalpten hissetmeyi seviyorum..

Sen hiç izledin mi gülün rüzgar ile oynayisini , yağmur damlasının yaprağa düşüşünü, karın saça dusmesindeki o halini, yağmurda gözlük camlarının buğu yapmasını, bir çocuğun su birikintisi ile oynayisini, yaşlilarin birbirinin dibine girip konuşmasını, ağlayan cocugun annesinin bacaklarına sarilmasini, yorgun argın eve gelen babanın eve gelince gulumseyisini, otogardaki kavuşmaları... Velhasil kelam ben uzaktan seviyorum..