Kalbiniz mi daha çok üşüyor yoksa elleriniz mi?

Evvelden, çok çok evvelden, yüreğim üşürdü, titrerdi, yazın dahi üşürdü yüreğim. Çok iyi biliyorum yürek üşümesini, bedenin üşümesine benzemiyor yüreğin üşümesi lakin buna da müsade eden benmişim. Yazın dahi insanın yüreği üşür mü, sıcacık havada, ağladığım vakit kalbim üşüyordu, ancak kalbi hassas olanlar bilir yürek titreyişini. Bıçak saplanıyordu, iğne batıyordu kalbime yüreğim üşüdüğünde, o acı çok kötü, sahiden bedenime batsa o iğne canım öyle yanmaz, kalbime batırıyorlardı iğnelerini sivri dilleriyle, bir de kendimi ifade edemeyen bir insandım o vakitler, sonra çenem bir açıldı, bir daha kapanmadı.

Ben de Allah'a havale ediyorum, en büyük ceza budur. Beni sabaha kadar ağlatanları, bana değersizlik duygusunu dibine kadar yaşatanları, görgüsüzce adice gözleriyle bakanları Allah'a havale ediyorum içime ısıtan o söze sığınarak. Yürek üşümesinin ne demek olduğunu bildiğimden belki de kıyamıyorum. Belki de bağışıklık kazandım, idmanlaştım belki de, artık yüreğim üşümüyor, titremiyor ya da daha da güçlendim, etkiye tepki yapıyorum icabında, şimdi ise en çok ayaklarım üşüyor, yürek üşümesinden iyidir.