Bu hayatta sizi en çok üzen şey nedir?

kendime hiçbir şey layık görmüyorum çok saf temiz kalpli bir insanım ama bir işe yaramıyor bu iki kez ıntııhar ettim ucuncuyu dusunuyorum pskiyatriye gittim etkisi olmadı bıraktım ailem düzeldi biliyor ama halbuki öyle değil hiçbirşeyden haberleri yok yaşamayı kaldıracak bir bünyem yok benim maalesef

Günde 14-15 saat yol dahil çalışıyorum zamanım yok hayatım yok düzgün bir arkadaşım bile yok bende istiyorum değişmeyi

Depoda çalışıyorum ağır iş

Her şey geçici üzülmek ve kriz yaşamak için hayat inanılmaz kısa hiç değecek şeyler değil

Sabrım var zaten huzur eksik olmasın teşekkür ederim

Size de

Konuşmaya değecek insan bulamamak gün geçtikçe daha zor olacak emin ol. Cehalet mutluluktur bu devirde maalesef

Fırsat diyemiyorum çok daha iyi olabilirdi yani tüm insansı primatlar belli bir seviyeye çıkabilseydi

Amin. Ama bizde bu iktidar oldukça ceplerine 5 farklı yerden maaş sokan asgari ücret belirleme komisyonu oldukça halimizi anlamaları çok zor. Rabbim hepsini 2tlye muhtaç etsin inşallah.

Utangaç çekingen biriyim senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum korku hissediyorum

Hayır markete hiç gidemiyorum çok önceden gidiyordum az da olsa ama artık gidemiyorum sokağa çıkmaktan utanıyorum çekiniyorum korkuyorum

Hayır çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım böyle içime kapanık öz güvensiz asosyal kaldım gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti gitti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum

Hiç görüşmedim faydası olacağını düşünmüyorum

35 yaşına geldim gençliğim hep eve kapalı geçti istesemde kendimi açamadım aşamadım olmuyor yani senelerdir istemeyerek evde duruyorum sıkılsam da bunalsam da dışarı çıkamıyorum

Ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım gerçekten bundan kaynaklı yani öz güvensiz asosyal pasif kaldım çocukluk ve ergenlik dönemlerinde kendimi aşamadım okul hayatımda da sıramdan kalkmayan kimseyle konuşmayan teneffüslere bile çıkmayan biriydim o yaşlarda sokağa da çıkıyordum ama diğerlerine göre çok sessiz biriydim kendimi hep geri çekiyordum yeterince açılamadım ergenlik dönemlerinde hiçbir şey yaşayamadım genelde evdeydim asosyaldim liseden sonra da tamamen eve kapandım sokağa mahalleye çıkmaya hep utanırdım çekinirdim yaşım ilerledikçe iyice eve kapandım askere gittim askerde de sessiz kaldım açılamadım askerlik bitince yine eve kapandım gençliğim hep eve kapalı geçti iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğimi de hiç yaşayamadım çalışamadım gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim arkadaşım sevgilim olmadı ergenlik ve gençlik yıllarım hep evde yalniz asosyal mutsuz geçti gitti hâlâ aynıyım ömrümü evde geçiriyorum

Ben hep istemeyerek böyle yaşadım gençliğimi farklı hayal etmiştim ama gençliğime dair yaşanmış hiç güzel bir günüm bile olmadı her şey içimde kaldı herşeyden mahrum kaldım hayattaki basit ve güzel şeyleri bile deneyimleyemedim çok eksik yaşadım kendimi hayata dışarıya yabancı gibi hissediyorum hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz biriyim bunun da farkındayım utangaçlık çekingenlik geçmiyor maalesef bu durumu hiç aşamadım yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı senelerdir evde sıkılıyorum bunalıyorum hayatı hep kaçırdım sadece izliyorum ve kendimi hayata çok geç kalmış hissediyorum yalnızlık ben çocukluğumdan beri böyleyim hiç değişemedim çalışamadım gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim hayatın içinde olamadım dışardan temiz havadan güneşten bile mahrum kaldım uzun zamandır eve kapalı yaşamak beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik olarak da olumsuz etkiledi hiç motivasyonum enerjim yok hep mutsuzum yalnızım yıllar böylece geçti gitti kendimi çaresiz ve çıkmazda hissediyorum

Öz güvenim gelişse ne olacak ki utangaçlığım geçmeyecek

Hayır utangaçlık ve öz güvensizlik negatif ilişkili birbiriyle alakası yok utangaçlık benim kişilik özelliğim ve bu hiç değişmedi utangaçlığım geçmiyor ve hayatımı böyle şekillendirdi

35 yaşına gireceğim ama bu yaşıma kadar utangaçlığımı çekingenliğimi hiç aşamadım çocukluğumdan beri bunun zorluğuyla yaşıyorum gerçekten hayatıma hep engel oldu olmaya da devam ediyor okula gittim sokağa çıktım askere gittim ama utangaçlığımı çekingenliğimi yenemedim bilmiyorum belki de çocukluk ve ergenlik dönemlerinde açılmak için destek almak gerekiyordu onu da alamadım kimse destek olmadı anlayan da olmadı hep dışlandım yaşım ilerledikçe daha da utangaç çekingen oldum iyice içime kapandım gençliğim de hep böyle geçti gitti hayata yabancı kaldım dışarıya ihtiyaç duysam da çıkamıyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum bu yüzden eve kapalı kaldım

Amin teşekkür ederim

Amin Sağolun