Sürekli affedici olmak yorucu değil midir?

Hassas kalpli insanlar için affetmek evet çok yorucu oluyor ancak bu durumun dayanılmasını güçleştiren anların durumların artmasıyla bir kırılma noktası oluyor insanın o kırılmayı yaşadıktan sonra ben ne yapmışım kendime bu kadar eziyet etmişim diyerek hayiflanmasi oluyor sonra geçte olsa edinilen bu güzel farkındalığın inanılmaz hafifliği bu tip kararlar için daha cesur bir kişiliğe bürünüyor o sebepten lütfen değerinizi bilmeyecek anlamayacak haketmeyecek insanları affetmeyin

Bütün bunları 31 yaşında mı öğrenndin 🤦‍♂️
Günaydın kral uyanda balığa gidelim affetme özelliğini kişiliğinden silmelisin acilen.

Affetmek güzeldir ama bunu sürekli yaparsak karşımızdakilere hata yapmaları için telkinde bulunmaktan farkı kalmaz

Bergen ablamız ne diyor dayı?
Sen tanrısın affedersin bağışlasın kulum dersin ama ben affetmem.

Herkesi affettim de şu hayatta. Bir kendimi bir de babamı affedemiyorum. Belki de tüm enerjimi başkasına harcadım. Bilmiyorum, kimi hak etti kimi hak etmedi. Elbet beni de affetmeyenler vardır ama kimin umrunda?
Hâsılı, çok yoruldum.

Süreklilik arz eden affetmenin mutlak surette ardı geliyor. Tamam affetmek güzel bir erdemdir fakat fazlası erdemlikten değil kişilikten taviz verme yolunda ilerler.

Sürekli affedici olduğum bir ilişki olmadı. Ufak tefek şeyler zaten illaki olur karşılıklı. Ama sürekliliği önemli benzer hataların. Onun dışında da kesin olmayacaksa hemen oracıkta ne kendimi ne karşı tarafı yorarım. Anında biter

Ben artık şu noktadayım. Beni üzeni asla affetmiyorum çünkü yine üzülen ben oluyorum. Artık böyle kimse bir şey istemesin beklemesin.

Yorucu tabii ki.

İnsanlar yaptıklarının cezasını çekmeli bence. O yüzden affedici olmaya pek gerek yok.