Yaptıklarınızdan Sık Sık Pişmanlık Duyup ''İnsanların Hepsi Nankör, Kimse İçin Değmez!'' Dediğiniz Oluyor mu?

Yani sonuçta o lüzumsuz ve haksızca olan fazla şefkat ve iyi niyeti yenmeyi başarmışız sanırım!
Ne güzel...
Hak etmeyen insanlar için kendimizden bir şeyler kaybetmek gerçekten haksızca.
Dilerim ki, bunu bir gün ben de yenerim...

Çok doğru.
Zaten o süreçte karşıdakinden çok kendine sitem ediyor, ''Ah nasıl düşünemedim!'' gibi yakınmalar yapıyor insan...
Birden mağlup edilecek bir yapı değil bu ama değil mi?
Yani; o huydan vazgeçmek ve daha kişisel düşünebilmek için yavaş-yavaş alışmak ve aşamalı olarak aksini uygulamak icap ediyor olsa gerek...

Doğru.
Hepsi birer aşama oluyor... Farkına varmak, tepki vermek, sorgulamak ve sonunda da kendine ''Orada dur!'' demek zamanla ve sırasıyla gelişen şeyler.
Ama beni en çok üzen durum da, o tür sitem ettiren kişilerin genelde beklenmedik kişiler olması...

Çok doğru noktalara değindin.
Suistimal yapacak olan insan önce karşısındakini tanır, emin olur ve öyle amacına ulaşmaya çalışır.
Biz de sonrasında ''Hem de beni tanıyan, hem de iyi niyetimi bilen bir insan bunu yaptı!'' diye yakınıyoruz...
Halbuki, dediğin gibi bilhassa bizi tanımış olan kişiler anca bizi hayal kırıklığına uğratırlar.

Bunlar zamanla bizde yer ediniyor gerçekten. Bedelleri olsa da, ayağımızı yorgana göre uzatmasını öğreniyoruz.
Doğruları başka türlü bulamayız zaten..!

Çok doğru ve ders çıkarılması gereken şeyler yazıyorsun.
Ben de her konuda bilimsel düşünmeye gayret eden ve mutlaka bir ''Acaba!'' payı bırakan biriyim.

Ama işte, ona rağmen zayıf bir noktam var ki, o da masum görünümlü ve ihtiyacı olduğunu ifade eden bir insana karşı hiç ''Hayır!'' diyemiyorum..!
Yapacağım şeyin epey vaktimi alacağını, beni zorlayacağını bilsem dahi, eğer elimden gelecek bir şey ise, o an hiç esirgemiyorum...

İşte bu çok yanlış bir tutum... Kendimizi de düşünmeliyiz.
Bunu tamamı ile yenebilmiş, gerekli ölçüde bir nevi benmerkezci olmayı başarabilmişsin.
Dilerim bir gün ben de tamamı ile bunun üstesinden gelebilirim...

Evet, dengelemek en makulü.
Ne tamamen ''Evet.'' demek, ne de ''Hayır.'' demek doğru olur!
Duruma göre değişmeli, reddetmek ya da etmemek...

Çok teşekkür ederim, güzel ve son derece lazım olan dileğin için. :)
Ben de senin adına aynı güzel temennileri dilerim...

Mantıklı bir bakış açısı bu.
Ayrıca; ''Değeri insan kendi kazanır ya da kaybeder.'' ifadesine katılmamak elde değil..!
Bir zamanlar o cümleyi epey sarf etmiştim birilerine. Lakin anlamayacak olan ve bildiği yoldan şaşmayan birinde pek de etki yaratmıyor.
O sayede gerçek yüzlerini tanımış olma şansına sahip oluyoruz, doğru.
Ama yine de insan incindiği için, ''Keşke'' demeden edemiyor bazen...

Haklısın.
Yine de olayın mahiyetine göre değişebilir bu.
Çünkü telafisi olmayan ya da bedeli ağır olan durumlarda ''Olsun, tecrübe oldu bu.'' demek pek de kolay olmuyor...
Onun haricinde dediğin gibi işi lehe çevirmek mümkün.

''Çünkü keşkeler kaybedenlere yakışıyor...'' Bu kadar harika ve manidar bir cümleye ilave edecek başka bir söz bulamıyorum!
Ne desem az kalır...

Çok teşekkür ederim.
Dilerim öyle olur... Aynı temenni ve güzellikleri senin için de dilerim. Çok değerli bir katkı yaptın soruya.
Sağ ol...