Her şeyin adaletsiz oluşu çok ağır değil mi?

Her insan farklı sebeplerle acı çekiyo ama bu sebepler bile eşit değil. Sana imkansız olan, acı veren her şeye belki bir başkasının dakikalar içinde ulaşabilmesi çok ağır. Bana ağır geliyo en azından. Belki benim yaşadığım hayatta bir başkası için böyledir bilmiyorum ama artık acı çekiyorum her geçen gün daha kötüye giden, kapanan yollar için. Beklentim azalıyo, umudumu kaybediyodum. No.1’in şarkısında dediği gibi hiç ışık yok, farkındayım. Farkında olmak zorundayım. Kabullenemiyorum. Bir hayat sürekli bir şeyleri bekleyerek sadece isteyerek geçer mi? Küçük bir anın mutluluğu için mi bu çaba. Üstelik bir başkası için çaba bile değilken. Hayatın anlamı bu mu yoksa gerçekten dolu dolu yaşayabilmek mi? Ya hadi onu da geç nasıl daha fazla karanlığa gömülebilirsin bu kadar isterken, hayal ederken ve beklerken. Mutlu hissetmeye bile çekiniyorum artık. Yemin ediyorum bazı duyguları unuttum. Dolu dolu yaşamak neydi hiç bi şey düşünmeden gülmek eğlenmek iyi hissetmek, birini sevebilmek onun seni sevebilmesi neydi unuttum. Bu kadar basit şeyleri bile unuttum. Tek başına mücadele etmekten yoruldum ama artık duygularımı hissetmiyorum. Bana neyin zarar verdiğini de anlamıyorum.