Korkunuz neydi? Nasıl yendiniz?

Ben hiç psikoloğa gitmedim senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum gençliğimi de hep evde geçirdim maalesef evde yaşlanıyorum

Aslında benim asıl sorunum korku değil evet senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç evden dışarı çıkamıyorum gençliğimi hep evde geçirdim ama bu korkumu aşabilirim benim asıl sorunum utangaçlık çekingenlik yani çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım zamanla iyice içime kapandım utangaçlığım çekingenliğim arttı kendimi hep geri çektim insanlardan kaçtım eve kapandım önceden az da olsa dışarı sokağa çıkıyordum çocukluk ve ergenlik dönemlerinden bahsediyorum o yaşlarda okula gidiyordum sokağa çıkıyordum dışarı çıkmak benim için sorun değildi ama utangaçlık çekingenlik beni kısıtladı sınırladı hiç açılamadım okulda sokakta sessiz biriydim utangaç çekingen olduğum için de insanlarla yakınlık kuramıyordum ortamlara giremedim sosyalleşemedim liseden sonra da tamamen eve kapandım askere gittim askerde de aynı kaldım açılamadım askerden sonra yine eve kapandım gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti gitti yaşım ilerledikçe daha da berbat hale geldim senelerdir evden dışarı çıkmadan yaşıyorum hayatım evden ibaret böylece yaşlanıyorum

Anlıyorum gerçekten çok zor bir durum ben de de agorafobi olabilir doktora gitmedim hiçbir teşhisim yok ama ömrüm evde geçip gidiyor gençliğimi hep evde geçirdim senelerdir evden dışarı çıkamıyorum içe dönük utangaç çekingen öz güvensiz olduğum için hayatım zaten olumsuz etkilendi ama dışarı çıkma korkusu da var çünkü dışarı çıkamıyorum cuma namazına camiye giderim oda her hafta değil ve dışarda hiç duramam hemen eve gelirim yani maalesef en güzel yaşlarım evde geçti gitti hiç çalışamadım gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim arkadaşım yok sevgilim olmadı markete çarşıya pazara gidemiyorum hiçbir etkinliğe katılamadım hiç sinemaya bile gidemedim 35 yaşına geldim ama gençliğime dair hiç güzel bir gün geçiremedim evde tutsak gibi yaşıyorum özgürlüğümü hissedemiyorum senelerce eve kapalı yaşamak beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik olarak da olumsuz etkiledi temiz havaya güneşe hasret yaşıyorum

Ya ben çok araştırma yapıyorum bu konularda ama bana hiçbir faydası olmuyor bilgi öğrenmek dışında bende değişme olmuyor hep aynıyım utangaçlığım çekingenliğim korkularım kaygılarım gittikçe daha da artıyor gençliğimi hiç yaşayamadan kaybettim ona yanıyorum ben en çok seneler geçiyor her şey değişiyor herkes ilerliyor ama ben hep aynıyım hayatı kaçırdım hayata geç kaldım kendimi hayatın dışında kalmış gibi hissediyorum kendimi dışarıya yabancı hissediyorum hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz tamamlanmamış hissediyorum yaşadığımı bile unuttum artık

Ben hep buradayım kendimi bu sitede yazarak ifade ediyorum burada içimi döküyorum öyle dediğin gibi yapamam ki maalesef hiç dışarı da çıkmıyorum yürüyüş de yapmıyorum sabah akşam gece gündüz hep evdeyim

Neyi yapabilir miyim evden dışarı çıkıp yürüyüş yap diyorsan onu yapamam bilmiyorum yapamıyorum diğer dediğini de zaten hiç yapamam ben burada kendimi olduğum gibi anlatıyorum

Ben öyle yerlerde utangaçlık çekingenlik endişe kaygı korku yaşıyorum okul hayatım askerlik hayatım hep o utangaçlık çekingenlik kaygi endişe içinde geçti hastaneye hiç gitmiyorum hastane ortamı beni kaygılandırıyor endişelendiriyor insan içine toplum içine çıkmak zaten benim için zor ayrıca market pazar çarşı hastane okul düğün gibi ortamlara girmekten utanıyorum çekiniyorum kaygılanıyorum korkuyorum maalesef hayatımı evde geçiriyorum zaten 35 yaşına geldim gençliğimi hiç yaşayamadan bitti dışarı çikmaya ihtiyaç duysam da kendimi dışarıya yabancı hissediyorum kendimi yetersiz buluyorum hiç markete bile gidemiyorum kendi mahalleme yaşadığım sokağa bile çıkmak beni kaygilandiriyorum endişelendiriyor insanlardan da utanıyorum çekiniyorum

Ben de psikoloğa verecek para yok zaten psikoloğun faydası olacağını düşünmüyorum belki de çocukluk ve ergenlik dönemlerinde destek almam gerekiyordu 35 yaşına geldim hayatı kaçırdım gençliğimi kaybettim hayata geç kaldım bu yaştan sonra ne yapacağımı bile bilmiyorum hayallerim gerçekleşmedi

Yaşıtlarımdan çok geride kaldım yaşımın insanı değilim hayatı çok eksik yaşadım kendimi tamamlayamadım hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz biriyim çocukluğumdan beri hiçbir şeyi aşamıyorum inancım umudum hep vardı hâlâ var ama yaşlandıkça her şey daha da zorlaştı çocukluğumdan beri hep sınırlı kısıtlı yaşıyorum kendimi aşamadım hiç açılamadım ergenlik ve gençlik dönemlerinde de kendimi aşamadım açılamadım sosyalleşemedim insanlardan kaçtım kendimi geri çektim hep eve kapandım hayatın güzelliklerinden mahrum kaldım hayatın tatlarında zevklerinden renklerinden mahrum kaldım eksik kaldım yetişkin bir insanım ama çok pasif öz güvensiz biriyim insanlarla yakınlık kuramıyorum sosyalleşemiyorum evden dışarı çıkamıyorum markete pazara çarşıya gidemiyorum mahalleme bile çıkamıyorum kişiliğim gelişmedi oluşmadı öz güvenim yok sosyal ve iletişim becerilerim yok hayata uyumsuz kaldım kendimi dışarıya hayata yabancı gibi hissediyorum gençliğimi hep evde geçirdim çalışamadım gezemedim eğlenemedim kız arkadaşım sevgilim olmadı hayattaki güzel şeylerden uzak kaldım bu benim için büyük bir kayıp eksiklik kendimi herşeye geç kalmış hissediyorum çocukluğumdan beri yaşamayı beceremedim 35 yaşıma geldim ama gençliğime dair yaşanmış bir güzel günüm bile olmadı hiç anılarım olmadı geçmişime dair hatırlayabileceğim şeyler o kadar az ki hiçbir şey yaşayamadan yaşlanmış gibiyim senrlerdir aynıyım hiçbir şey değişmedi değişmiyor yaşlandıkça her şey daha da berbat hale geldi

Kendimi kandıramam ki ben herşeyi kabulleniyorum eksiklerimin kusurlarımın farkındayım ben olumlu düşünüyorum zaten ama hiçbir şey değişmiyor her şey aynı ben içinde bulunduğum durumun farkındayım gençliğimi hiç ama hiç yaşayamadım herşeyden mahrum kaldım hayatımı hep renksiz tatsız zevksiz yaşıyorum olmak istediğim kişi olamadım en basit hayallerim bile gerçekleşmedi istediğim şeyleri yapamadım yaşayamadım hep mutsuzum hiç mutlu olamıyorum motivasyonum yok hayattan bezmiş gibiyim kendimi yorgun bitkin tükenmiş bezmiş hissediyorum sosyallesmek çalışmak gezmek eğlenmek insanlarla yakınlık kurmak insan içine çıkmak karşı cinsle tanışmak buluşmak çıkmak beni korkutuyor herşeyden utanıyorum çekiniyorum öz güvenim yok içime iyice kapandım kendimi hayata karşı yetersiz hissediyorum hayata yabancı gibiyim dışarıya çıkmak bana hayal gibi geliyor yaşadığımı bile unuttum artık