Herkesin ikiye ayrıldığı o soru! Karaktere mi bakarsın, dış görünüşe mi?

Bu sorunun cevabını kendi vicdanımla tartıp verebilecek kadar olgunlaştım sanırım.
Dost postuna oturttuğum insanların dış görünüşleri itibariyle hepsi güzellik kalıbına uyuyor diyemem, ben de dahil. Yine çok müthiş giyim tarzları var diyemem.
Sohbetini sevdiğim, muhabbet ettiğim, hal hatır sorduğum, yolda gördüğümde takılmadan edemediğim yaşça benden büyük/küçük çok arkadaşım var. Semra, Deli Emine, iboş, hatice abla, Aybüke... Bana göre dünyanın en safî ve temiz insanları.
Dış görünüşe göre muamele edecek yaşı geçtim diye düşünüyorum.🌷

Herkesin bi seveceği ve biri tarafından sevilecegi vardır Allah herkese bi güzellik vermiştir çok gördüm çirkin sandığım insanların yanındaki güzeli de yakışıklıyı da 😁
Bakım şart makyaj değil insan uyumlu giymeli temiz kokmali insana samimi bir enerji yayması kaba çirkin hareketler sözler söylememesi güzeldir 🤪

*Bazen insana güzelliği katan şey ahlakıdır *

Çoğu insan çok güzel ve yakışıklı ama hal hareketleri söndürüyor yemin ederim 🙂

Benim bu konuda çok net takıntılarım var. Mesela biriyle tanışınca görünüş olarak bana çekici gelmese bile onun davranışları, tavırları hoşuma gitmişse ister istemez ondan etkileniyorum ve diğer insanlara görünüş olarak kötü görünse bile o an o kişiye içim ısınıyor. Diğer bir şey ise, bi kişinin dış görünüşü çok ilgi çekici, karizma/güzel olsa ama karakter olarak bana ters düşse, sevmediğim şeyleri yapsa o kişinin güzelliği / yakışıklılığı gözümde bitiyor hemen

Pasaklı, kir içinde kıyafetlerine rağmen tertemiz bir kalp sadece filmlerde, romanlarda olur güzellik. İnsanın içinin güzelliği dışına yansır. Ki ayrıca dinimizde temizlik de imandandır. Tertemiz kalbi olan biri herşeyden önce kendisine olan saygısı yüzünden üstüne, başına, nasıl göründüğüne imtina eder. Hele insan içinde ödü kopar yanlış anlaşılmaktan.

Soruna gelince, bütününe bakarım. Etrafına saçtığı enerji beni asla yanıltmaz. Göz de yanılabilir, kalp de yanılabilir. Ama enerji durumu her zaman nettir.

Benim için biraz karışık bişey. Dış görünüş bir yere kadar önemli ama asıl önemli olan hali, hareketleri, düşünceleri, değerleri ve tavırları. Eğer bu iki çekimi de tek bir kişide yaşarsam muhtemelen hoşlantıya ya da aşka dönüşür. Sadece dış görünüşe bakarak da birinden hoşlananilirim ama bu sadece beğenide kalır.

Bir insanda kusur adledilen ya da adlettigim ne varsa o kişiyi tanıdıkça gözümde kayboluyor kusur, çirkinlik gibi değil de dünyada bulunan tüm güzellikler onda toplanmış gibi geliyor kısaca karaktere gölge düşüren her şey benim nazarımda geri planda.

Ağlamak için gözlerden yaş mı gelmesi gerek?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh
Kalbi bağlayamaz mı?
...

Karakter.. zekâ..

İnsanın aynası yüzündeki nurdur!

Ben önyargıyla yanaşmayı sevmem ama direk bakıp karar vermem çok gözlemlemem gerekir, fırsatım olmalı ama yok ilk gözlem dersen dediğim gibi yüzündeki nura bakarım.

Aynen dışını beğenmediğinin içini merak etmezsin. Bu demek olmuyoki iç güzellik önemli değil. İkiside olmalı, ama ilk bakışta insanın içini göremediğimize göre… dış görünüş ilişkiyi başlatır, devamını karakter kişilik getirir

Oturmuş karakteri görünüşüne yansiyan diyeceğim. Akli başında olan insanin dış görünüşü, her tavrıyla insanı çeker. Ağzı burnu beni bağlamaz, yüzüne yansıyan masumiyet yeterli..

"Dış görünüş önemli insan dış görünüşünü beğenmediği insanın içini merak etmez dış görünüş önemli olmasaydı; uğur böceğini sevdiğimiz gibi hamam böceğini de severdik.