Bazen herkesin sahte olduğunu sadece kendinizin varolduğunu düşünüyor musunuz?

Bazen evet insanların her konuda ve duyguda sahtekar olduğunu düşündüğüm zamanlar kimse gerçek değil mi, bu bir Truman Show mu diye düşündüğüm oluyor. Bu düşünce aslında kendini yücelten, diğerlerini alçaltan bir duygu barındırıyor içinde. O duyguya kibir, kendini beğenmişlik diyebiliriz sanırım. Daha ileri kişilik bozukluklarında narsist veya egoist olabilir mesela bunu düşünen kişi. Bence bu düşünceye ruhsal bunalım ve depresyon zamanlarında da kapılabiliriz.

Ama gerçekte hiç kimse o kadar sahte değil bence. Gerçekten birbirlerine karşı samimi hisler içinde olan insanlar da var. Sadece bunalıma girdiğimizde çevremizdeki herkes sevgisiz ve soğuk gelebiliyor bizlere. Ama gerçekte böyle değil, bizi özleyen ve seven insanlar olduğunu da düşünüyorum. Ben de bir süre işyerinde kimseyle etkileşime girememiştim pek, çünkü gerçekten depresiftim ve Depresyon ölçeği puanım 56 çıkmıştı. Bazı arkadaşlarım beni özlediklerini söylediler. Her gün görmeme rağmen özlediklerini söylediler. Madem öyle neden yanıma gelmiyorlardı çünkü o kadar kapalıydım ki etrafıma. Kimseyi yanaştırmıyordum zaten. Şimdi daha iyi hissediyorum :)

hayır ama bazen her şeyin rüya olduğunu, neler yaşayacağımı ve nasıl öleceğimi rüyada gördüğümü düşünüyorum. uyanınca küçüklük halim olucak ve rüyada gördüğüm her şeyi yaşayacağım, belkide hatalarımı yapmayacağım.. (sadece böyle düşünüyorum bazen saçma olsada)