Biraz uzun bir düşünce yazısı, istemeyen okumayabilir. :'))
1,5 senedir hayatıma yön vermek için hep bir çaba içerisindeydim. Gerek yabancı dilimi geliştirmek, gerekse ortalamamı hep yüksek tutmak için. Geçen sene olmadı ama bu sene sonunda 6 aylığına Çekya'ya gidebiliyorum. 🙂
Bu haberi öğrendiğimden beri içim içime sığmıyor, hep kıpır kıpır... Ama bir yandan da aklıma takılan birsürü soru işareti var. Bunlardan en büyüğü de "Acaba hayatta kalabilecek miyim? 😩" Ben hayatımda hiç ailemden ve arkadaşlarımdan bu kadar uzun süre, bu kadar uzakta ayrı kalmadım ki...
Adapte olduğumu varsayalım, yine de bazı şeyleri sorgulamadan edemiyor insan. Feda ettiğim şeyler kazandığım şeye değecek mi?
Psikolojim bozuldu benim. Arkadaşlarımla her dışarıya çıktığımda saatlerin hesabını yapıyordum. Bir film izlediğimde ya da sosyla medyada zaman harcadığımda vicdan azabı çekiyordum. Ders çalışmak için kaç geceler uykumdan feragat ettiğimi ben bile hatırlamıyorum. Öyle ki bu konuda psikoloğa bile gittim. Yoksa devam edemezdim.
Son sevgilimden (ki kendisinin beni gerçekten anladığını düşünmüştüm) sırf bu yüzden ayrıldık. "Ders çalışırken benle olduğundan daha mutluysan, zamanını daha iyi değerlendiriyorsan sana mutluluklar."
...
Ona da kızamam, bir ilişki emek ister ama ben o emeği ve zamanımı ona ayıramadım, çalışmaya verdim. Peki gerçekten seven insan beklemez miydi? 😢
Benn.. off... neyse...
Sadece mutlu olmak istiyorum. Belki de kendime bu düşüncelerle eziyet etmek yerine uyusam daha iyi olacak.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Cinsel Yaşam
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Dünya Kupası
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer