Bu hayatta kendi yaralarınızı sarabildiniz mi?

Yaralar sarılsada patlak veriyor. Geçer tabi, elbet geçer. Ama yarası olanla yarası olmayan arasında çok fark var. Bir konuda yaran varsa kaç yaşına gelirsen gel, nerede kim o konuyu açarsa açsın ilk an kadar yakıyor canını. Kabuk bağladı diyorsun, geçti diyorsun ama biri gelip dokunuyor aynı acıya dönüyorsun tekrar en kötüsü ilk gün ki kadar acıtması.

Benim yaralar genelde açık yaralar sarması pek mümkün olmayan cinsten, üstten sarıyorum ama alttan tekrar acıyor, kanıyor.. İyileşmeyen yaralarımı yalandan sarıp duruyorum işte.😏

Merhaba. Benim yaralarım olmaz , max birşeye üzldüm diyelim arkadaşlarımı ararım ya da müzik dinlerim eğlenceli neşeli müziklerlede günü kapatırım🎀✨️

Sarmaya çalışıyorum ama sardığım yerlerden geri kan akıyor.. Bende artık pes ettim sarmıyorum..

Çoğu zaman vazgeçme noktasına geldim , ama yinede pes etmedim , ve girdiğim riskler , zorluklara rağmen mücadele ettim, bu gün dimdik ayaktayım

Hep kendim sardım. İnsani güçlü kılıyor bu durum çoğunlukla. Ama bazen de yorucu ve yıpratıcı hep güçlü olmaya çalışmak..

Sarılmasına izin verdim desem daha doğru olabilir..

Ama çok sık kanadığı doğrudur. Bazı yaraların kapanmasından daha çok korkar insan

Sevdiklerimin desteğiyle yavaş yavaş sariyoruz işte

Sarıyorum ama bazen kırılan bir kalbin yarası acıyabiliyor sürekli ve geçmiyor işte ama o zaman pozitif bakmaya çalışıyorum ve kendimi şifalandırıyorum

Sarınca hiçbir şey olmuyor ki bu yüzden de oluruna bıraktım.