Karakterli olmanın bir anlamı yok ise karaktersiz olmak değerli değil midir?

Bu Türk toplumunun genel sorunu. Samimiyet adı altında iki yüzlülük, içten pazarlıklı olma her türlü icazet var. Japon halkına soğuk diyoruz ama adamlar dürüst ve olduğu gibi aslında. Sevmediğim adamın yüzüne güleceğim aynı ortamda eğleneceğim güya samimiyet. Yemişim samimiyetlerini

Bi yerde haklısın! Ama kendine bile yalan söyleyen bi milletin yalakalik ve yağcılıkla ayakta durduğunu biliyorsak yalanla bir şeyi nereye kadar sürdürebiliriz ki? Doğrular her zaman istediğimiz gibi sonuçlanmasa da bizi gerçeklikte yaşatan tek şeydir. Sahte insanlardan ve gerçek olmayan dostluk ve akrabalıklardan bu şekilde sıyrılıyoruz yani karakterli ve yalnız olmak iyidir!