Lise yıllarımda, sınıfımızda uzun boylu ve oldukça zayıf bir kız arkadaşımız vardı. Sınıfın 7-8 kişilik, sivilceli yüzlü, leş ergen takımı (hepsi erkek öğrencilerden oluşuyordu) sürekli olarak bu arkadaşımızı dış görüntüsü nedeniyle bir futbolcuya benzetip alay ederlerdi. Zamanla, dayanamayarak bu kötü davranışları eleştirdim ve bu sefer leş takımın tüm öfkesi bana yönlendi. Lise hayatım bu yüzden ziyan oldu, her gün yeni bir lakap ve dışlanma maruz kaldım. Okula gitmek istemez oldum ve yanımda olan arkadaşlarım bile sadece kendi güvenlikleri için benden uzaklaştılar. Bu deneyimden, insanların ne kadar zalim olabileceğini ve kötülüğün dilde başladığını öğrendim. O gün, bu çocuklara karşı arkadaş bile olmadığım birini savunduğum için asla pişman olmadım. Sonuç ne olursa olsun, iyi bir insan olmak istediğime o zaman karar verdim.
Hemcinsimin zorbalığına maruz kalmadım. Sadece beni bir ara sinir etmeye çalışan biri vardı. Güzelce konuyu anlamak için ailecek ailesini ziyaret ettik. Aileler eşliğinde konunun ne olduğunu konuştuk ve sorunu çözdük. Kızının yaptığından dolayı ailesi baya mahcup olmuştu tatlıya bağladık
Evet çok kez ayy nefret edilesi insanlar. Ben hiç soğuk veya kibirli, yukarıdan bakan biri falan olmamama rağmen bir çok hemcinsim tarafından göze batan veya rahatsızlık veren biri oluyorum. Ama rahatsızlık vermek iyidir, demek ki işlerine gelmeyen iyi bir şeylerim var diyorum 🤭😆
Evet, yaşadım. Kendini bir şey sanan birisiydi. Uzak durarak kendimi koruma altına aldım. Yeri gelmişken şu anda böyle bir konuyla ilgili bir Kore dizisi başladı. Adı Welcome to Samdalri. Tavsiye ederim.
Kurdun elmayı yavaş yavaş bitirdiği gibi kendilerini bitiriyorlar zavallılar birilerini takıntı yapana kadar kendisiyle uğraşsa belki daha başarılı olcak oysa kendilerinden haberleri yok.