Görseldeki sözü nasıl yorumlarsınız?

Nahoş kişilerden geriye kalan anılar sevimsiz olsa da öğretici oluyor. Görseldeki sözün muhattabları nankör, vefasız, bencil, ahde vefaya ehemmiyet vermeyen, duyarsız, vicdansız, empati yapamayan ya da yapmayan zavallılardan oluşuyor, duygusuz ve ruhsuz onlar, bir kalpleri dahi yok bence, kalpsizler. İyiliğe layık değiller, hiçbir güzelliğe layık değiller, haketmiyorlar. İnsanları kırmaktan keyif duyarlar, kimse için ellerini kımıldatmak istemezler, kendilerine hizmet edilsin isterler, alıcılardır lakin verici değillerdir, hep daha fazlasını isterler hiçbir şey vermedikleri halde, baş belasıdırlar, kimseyi de gerçekten sevemezler, en başta kendilerini sevmiyorlar çünkü.. Eski birisini anımsattı söz bana, çok eskilerde kalan birisini. İnatla melek sandığım şeytanı, bana yaptığı tüm çirkinliklere rağmen onun yaptıklarını benim iyiliğime yapıyor sanıyordum, kandırılıyordum lakin bazı yerlerde dananın kuyruğu koptu, kazık atıp atıp durdu pervasızca. Arkadaş değilmiş, dost değilmiş. Bir çok kişiden vefasızlık gördüm lakin destan yazmak istemediğim için onları anlatmayacağım, yoksa çok uzar, o kadar iyiliğime rağmen nasıl böyle nankör olabildi, insan utanır yahu, bende de suç var, mıknatıs gibi böyle leşleri çektim hep, asalaklar, insan kullanmayı seven mahluklar lakin bende de suç var, niye kullandırdıysam kendimi, ben akıllı olsaydım, bu insanlar pişmanlık, büyük bir keşke, üstelik hep kendilerini haklı görürler, ben mi istedim, yapmasaydın olur savunmaları. Arkadaş sandığım kişi neler yapmadı bana, söz de en yakın arkadaşımdı, insan bile değildi o, ben de derin travmalar bıraktı, hep bastırıyordum duygularımı, saftım o vakitler, saf olmaya da gönüllü. O kadar derdini dinledim, o kadar hediyeler aldım, benim sayemde travmalarını bertaraf etti, şifa oldum ona, o nanköre, her müşkülünde yanında oldum, inatla dişi şeytanı iyi sandım, o kadar tavizler vermeme rağmen doymuyordu, en çok kendisini sevmemi istiyordu, herkesten ziyade en çok kendisini, hatta beni en küçük kardeşimden dahi kıskanıyordu, kardeşimin yerini kimse alamaz, alamadı da, o ayrı husus. Anlayamıyorum ya, beni sevmiyor lakin hasetleniyor, sevgiden kaynaklı da değil kıskançlığı, takıntısal bir boyut, her kıskanan sevmiyor, her kıskançlık sevgiden kaynaklı değil. Ben de onu sevmedim aslında, sevilecek hiçbir meziyeti yoktu. Bir gün benim bir derdim oldu, panik atağım tuttu, çok korktum, onun yardımına ihtiyacım vardı , susmayan düşüncelerimi savuşturamıyordum, mütemadiyen konuşuyordum, ofladı pofladı hanımefendi, yine konuştum, sıkıldığını belli ediyor yani utanmaz, o kadar iyiliğimi gördü, parasız kaldığında benden para istedi, borç olarak dahi vermiyordum, manen de hep yanında oldum, en hicap duyduğu anları benimle paylaştı görgüsüz, görgüsü olan bir insan kendine yapılan iyilikleri unutmaz, neyse doldurmayım kendimi. En nihayetinde şunu söyledi; "sorunlarınla hem kendini mahvediyorsun, hem de karşındakini bunaltıyorsun", nasıl dert oldu o söz içime, daha da üzüldüm, gitmek istedim, bitirmek istedim söz de bu arkadaşlığı, lakin benim gibi s. alağı bırakır mı hiç,"seni senden daha çok düşünüyorum"dedi, beni benden daha çok düşünen kişi bu sözü söyleyemez asla, beni benden daha çok düşünüyormuş, ben kendimi düşünmüyordum ki sen beni düşüneceksin, kendimi düşünen bir insan olsam durur muydum yanında. Bir defasında da birlikte yemek yiyoruz, yediğim lokmaları boğazıma dizdi, herkesin içinde rezil etti beni, sinsi sinsi sakin bir ses tonuyla sanki niyeti pislik değilmiş gibi lokmalarımı boğazıma dizdi, yüreğim ağladı, çok feci bir andı o an, şimdi hatırlayınca eski etkisi kalmadı üzerimde, hicap duyması gereken o utanmaz, ben değilim , aslında o an orada kopmalıydı tüm ipler lakin ilahi adalet işte, kendisi ne durumlara düştü, tepiği attım ona en nihayetinde, hiçbir hakkımı da helal etmiyorum, iyilik yapamıyorsun bari kötülük yapma, ne oldu hep travmalarımla yaşayacağımı mı sanıyordu, geçti gitti hepsi, geçiyor, kaybeden ben değilim, o oldu. Kalbi gibi bir ömrü olsun. Destan yazmayacağım dedim lakin kendimle konuşuyorum yazarken, kendiliğinden akıyor kelimeler, kendime yazdığım bir mektubun daha nihayetine geldim.

Yoğun vefasızlık ve nankörlük içeren bir söz. Ateş saatlerce kaynar suyu ısıtır da, su bir saniyede de söndürür ateşi. Rüzgar kökünden sökeceği ağaca önce tatlı tatlı eser, dünyayı önlerine serersin keşke şu tarafa serseydin derler. Yardıma koşarsın, koşmasaydın olur. Gün gelir senin birine işin düşer, zor durumda olursun birinin eline ihtiyacın olur, kafayı kaldırır bir bakarsın etrafına bir Allah’ın kulu olmaz. İşte burası dünya, burası böyle bir yer.

Var. Bu yıl hayatımdan çıkardığım birini hatırlattı. Ama önemli değil iyiliği karşıdaki kıymet bilsin diye değil ben kendimi iyi hissedeyim diye yapıyorum. İnsan insanlığını yapar köpek köpekliğini...