Hayatta sadece yalnız kalmayı ve en çok kendini sevmeyi hayat felsefesi haline getiren biri misiniz?

Yalnız kalmak bir tercih değil zorunluluktur çünkü insan hayatta yaşadığı şeylerden ötürü yalnız kalır ve yalnız kalmak gerçekten sanıldığı kadar iyi değil evet avantajlı yanları var ama bir insanın verdiği huzuru, mutluluğu, neşeyi yalnızlık o kadar vermiyor.

Kendimi sevmeyi ve yalnız olmayı seviyorum evet bu kabul edilebilir bir şey çünkü kendi başıma kaldığım zaman eğleniyorum kafamı dinliyorum kendi fikirlerime burada özgür bir şekilde ifade edebiliyorum, fakat netice olarak şunu söylemek istemeliyim ki hayatta sadece yalnız kalmayı istemem çünkü ben bedensel engelli olarak dünyaya geldim benim ne kadar ağır bir engelim olmasa da tuvalet banyo Kendi işimi kendim yapabilecek kudrete ve güce sahip olsam da Allah'ım bugününe şükür, yine de benim de ihtiyaç duyduğum noktalar olabiliyor dolayısıyla hayatta yalnız kalmak gibi bir durum söz konusu olmaz benim için iyi kötü birisiyle evlenip bir hayat kurmayı bir çocuk sahibi olmayı belki bir toron sevmeyi isterim hayatta o kadar kötü şeyler yaşadım bunu kabul ediyorum tanıdığım sevdiğim insanlardan yana çok üzüldüm ailemden yana yeri geldi çok üzüldüm ama bu beni hayata pozitif acıtan bakmamı etkilemedi Hayat bir mücadeledir, Allah'ım bize bahşetmiş olduğu bir sınavdır Bu sınavda iyi şeyler de olacak kötü şeyler de olacak kendimizi böyle gereksiz şeylerle kısıtlamayı ben hiçbir şekilde doğru bulmuyorum.