Doğduğun yerin imkânlarıyla yetinmek, eziklik mi? Suyun öte yanındaki savaşa katılmamak korkaklık mı?

İnsan kendine kıymaya, kendinden kurtulamadığını anladığında mı başlar? Kendine köpekçe sadık olmak, belki de dayanılmaz olan. İçindeki iyi, zavallı mı gerçekten? Doğduğun yerin imkânlarıyla yetinmek, eziklik mi? Suyun öte yanındaki savaşa katılmamak korkaklık mı? Sadelik sıradanlık, basit bir yaşam aptallık mı? İçince içindeki kötünün açığa çıkması mı insanı çekici kılan… Bu iki adamı aynı insan gibi izleyince bana bunları sordurdu film. Öyle baktığımızda absürt değil aslında. İlginç bir yapım olmuş.

Yazar-yönetmen Martin McDonagh, Tarantinoculuk oynadığı Seven Psychopath ve kanımca “çekilmesedeolurmuş” janrının tipik bir örneği olan Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’den sonra sürpriz bir iş çıkarmış. Öyle ki; neredeyse yanlışlıkla olmuş gibi duruyor. Three Billboards’u neden sevmedim; çünkü güçlü bir oyuncu için yazılmış gibi duran ve filmle aramda iri puntolarla senaryoyu izlediğim filmleri sevemiyorum. Gerçi illa ki senaryoyu izliyorum ya, 36 punto olmasın bari, 12 yeter.