Sizde boyle misiniz normal bir durum mu bu?

Cocukken agir travmalar yasadim. Hayatim gunden gune kotulesti. Tedaviler bi yeri duzeltse de hep baska bir yerden baska seyler ortaya cikti. Cocuklugum elimden alindi. Masum kucuk bir cocukken kendi renkli hayal dunyamdan cikarildim. Bir yanim hep cocuk kaldi ki bunu hep sakladim. Diger yanim kin ofke nefretle doldu tasti. Gulumsuyorum hep insanlara belli etmiyorum icimi onlara. Bir sorunum varsa kendim cozmeye calisiyorum. İyi oldugumu saniyorlar. Saglikli oldugumu. Ama ben sadece duymak istediklerini soyluyorum onlara. Hakkimda kimse bir sey bilmiyor. Ama ben onlarin en derindeki hislerini bile gorebiliyorum. Bazen canimi cok yakiyor anlasilmamak derinlerdeki beni kimsenin gormemesi. Onlarin karsisinda her zaman guclu kalmak zorunda olmam. Bazen bagirip cigiriyorum yikiyorum ortaligi sonrasindaysa kendim toplamaya calisiyorum kimse bilsin istemiyorum.