Kaybolan duygularınız var mı?

Ailesiz büyüdüm dedeme baba diyordum hep sonra oda ani bir şekilde vefat etti ve hep yalnız kaldım konuşacak içimi dökecek kimsem olmadı arkadaşlarım vardı onlari seviyordum ama pek samimi olmuyordum sadece bir kedim vardı onunla birlikte yatıyordum onunla konuşup bir şeyleri mi anlatıyordum oda öldü sonra hiç erkek arkadaşım olmadı ilk defa birine bu kadar yakın hissediyordum kendimi onunla konuşunca yüzüm sürekli gülüyordu beni gerçekten mutlu ediyordu bunu hissediyordum hep ilişkimiz ciddiydi evlenmeyi düşünüyorduk Bir sabah mesaj attım hiç bir şey demeden veda bile etmeden beni heryerden engelledi. Çok zor bir süreç yaşadım hiç bir şeye hevesim yok herşeye tepkisiz kaliyorum. Sevgi, üzüntü, korku vb duygular içimde kalmadı artık...

Sende mi terk edildin?

Aynen insan zamanla alışıyor bazı şeylere. Inşallah atlatırım

Zaten iyi niyetimden ve insanlara kendimden fazla önemsediğimden böyle oldum. Ama artık öyle olmayacağım çünkü insanı enayi yerine koyuyorlar.