Aynaya baktığınızda iyi bir insan olduğunuzu düşünüyor musunuz?

Melek değilim, sütten çıkma ak kaşık değilim, ben de az değilim lakin tüm bunlarla beraber kötü bir insan olduğumu da düşünmüyorum, bazen kızsam da kendime, kimi zamanlar "yaptığın adilikti"demiş olsam da kendime, şunu gururla söyleyebilirim ki ben iyi bir insanım. Kötülük yaptığım zamanlarımda dâhi içimdeki o iyilik hiç gitmemiş, fazla ileri gittiğim için düşmanım için dahi ağladım ben lakin bunu o düşman bilmez, bilsin istemiyorum, bana karşı yüreğinde güzellikler olsun istemiyorum, bana güzellikleriyle gelsin istemiyorum, onu affetmek istemiyorum , onun için ağladığımı bilmemesine rağmen zeytin dalı uzattı bana, sevgi dolu geldi, bazen o da kötülükler yaptı lakin küslüğe son vermek istedi ama ben o günü unutamam, kimbilir onun için ağladığımı bilseydi ne düşünürdü, o beni kötü sanıyor, öyle sansın, öyle sanışı işime geliyor, çünkü görmesinler benim duygusal yanımı, bilensinler bana, ben de asla affetmeyim onları. Özünde iyilik olanlar kötülüğü kötüden öğreniyor, yaşadığı travmalar onu huysuz, hırçın, çekilmez birisi yapıyor lakin bazıları sahiden de kötü, onlar kötülükten haz duyuyor, vicdan azabı çekmiyor, ileri gittim demiyor, el bebek gül bebek büyütüldüğü, travmaları olmadığı halde kötülükte sınır tanımayan narsist egoistler de var, kimisi cahilliğinden kötülük yapar, aslında kötü olduğundan değil, kimisi de safi kötüdür. Bazen kötüleri de biz yetiştiriyoruz bence, sınırsız anlayışlı olarak, yaptığı her kötülüğü iyiliğe yorarak, tüm haddini aşışlarına sesimizi çıkarmayarak, sonra da o kişi sessizlik karşısında haddi aşıp içindeki kötüyü büyütüyor.

Aynaya bakınca ruhumuzu görmüyoruz ki iyi miyiz kötü müyüz bilelim? Hem kimse kendine ben kötüyüm demez. Ve nedense herkes unutur yaptığı kötülükleri, kırdığı kalpleri ve aldığı ahları.. Ufak da olsa bir sevap işlediyse onu büyütür gözünde ve kendini melek ilan eder oysa hepimiz basit birer kuluz. Hatalarımız boyumuzu aşarken mükemmelmişiz gibi davranmaktan da geri durmuyoruz. Kendim hakkında kesin konuşamam ve bu adil de olmaz. Hem kendimi çok tanımıyorum hem de tarafsız olamam.

Bana bakan benim dış dünyama yansıyanımı görür. İyi olduğumu söylerler. Ama aynaya baktığımda ben ta kendimi görüyorum. Bu sebeple iyi bir insan olduğumu düşünmüyorum.

Kendimden başkasına kötülük yaptığımı görmedim demek ki çok da iyi değilim. En azından aynaya baktığım zaman kendimi affedebilecek yüzü görüyorum.