Olduğun gibi misin yoksa olman gerektiği gibi misin?

Kabul görmek için eğilip bükülmek…
Bu yeni dünyada gerçekten doğru olan bu mu? Oyunu kuralına göre oynamak mı, yoksa kendi doğrularımızla yürümek mi? Bunu uzun zamandır düşünüyorum.

Eğer bu kirli düzenin içinde kalıyorsak ve başkalarıyla birlikte yaşıyorsak, onlara benzemek zorunda mıyız? Yoksa kendi etik değerlerimizle mi ilerlemeliyiz? Var olmak ve oyunda kalmak için düzene ayak mı uydurmalıyız?

Sonra içimden bir ses diyor ki:
Omurgana sahip çık. Olduğun gibi ol. Hissettiğin gibi yaşa ve emek verdiğin kişi olmaktan asla vazgeçme.

Ama bu ne kadar mümkün?
Bu, hepimiz için artık bir hayal mi? Oyunu öğrenmeli miyiz ben ve benim gibi olan hümanist, iyilik perileri? Uyanmalı mıyız artık? Bıkmadık mı yaşadıklarımızdan, hayal kırıklıklarımızdan, kalp kırmamak için içimize attığımız kelimelerden? Belki de tam zamanı: Bağıra çağıra söyleyelim artık o kelimeleri, hep beraber.

Çünkü kötü niyet, zarar vermek bir beceri değil; bunu herkes yapabilir. Asıl zor olan iyi kalmak, iyi niyetli ve temiz kalmak. Ama günün sonunda kötülük yapmakta çok zorlanıyorum, çünkü o Kasım hiç gelişmedi. Bir insana nasıl kötülük yapabileceğimi bile kurgulayamıyorum. Benim gibi olan var mı aranızda? Bunu asla beceremeyen?

Kalbimi kıran onca kişi—sevgili, arkadaş, aile—hepsi içimde hâlâ tertemiz… Sizce bu normal mi?
Bana biraz kendi kırgınlıklarınızı anlatır mısınız? Belki birbirimizden öğreniriz.

Yoksa biz… güzel ve temiz mi kalalım?
Oyunun dışında, kendi dünyamızda