İnsanlara güvenmeyi kaç yaşında bıraktınız?

Çocukluğumdan itibaren. 3 yaşındaydım. Komik bir yaş ve o anı hiç unutmam. Annem babaannemin civcivlerine bakıyordu. Gece yarısı annemin ağlamasına kalktım avcunda bir civciv vardı ve can veriyordu kısa süre sonra öldü. Tabi ölüm hakkında zerre bir fikre sahip değildim o zaman. Annemle beraber dua ettim ve bana cennete gitti demişti. Ama sabah kalkıp babamı işe yollarken çöp poşetinin içinde katı bedenini gördüm. Benim çok derinden sarsmıştı. O zamandan beri ölüm ve vaadler konusunda güvensizlik çok yaşadım. Ancak eskisi kadar acı vermiyor insanlar. İnsan zamanla ruhsal olarak da katılaşıyor, kırılıyor ve tekrar olgunlaşıyor. Bu gerçeklik de her şey için de olması gerektiği gibi iyi olmasını beklemeyi bıraktım çünkü bu beklenti ütopik sonsuz bir özlem onun yerine hayatı olduğu gibi kabul ettim anlamakta zorlansamda anlamsamda delirtsede sadece sıram geldiğinde herkes gibi sonunda o da bırakacak.

Ben ilk küçükken komşumun oğlu büyüktü biraz nasıl oldu bilmiyorum gel yanıma dedi galiba bende başıma gelecekleri bilmeden aşağı indim sonra orada işte komşumun oğlunun yaptığı durum insanlardan soğuttu Allah'tan çaycı kurtardı ve yine gördüm utanmaz ne diyor ne kadar büyümüşsün sonra ikinci erkek kuzenim benden küçüktü ben büyüktüm kardeşi dedi ki abim telefonunu görmek istiyor ve ben köy evine annem gitmemi istemedi o kızı görmeye gitmiştim aslında ama başıma bu geldi tamam dedim ne bileyim başıma geleceği sonra tamam dedim ver tuttu kollarımı bırakmadı gözlerime baktı sonra başımı çevirdim sonra bir kolumu bırakıp sağ ayak bacağıma dokunuyor kardeşi geliyor kurtarıyor farkında olmadan oda üzülüyor ilk defa insan oluyor ve diyor ki yanına gitme ben tokat attım ağladım ve çok korktum böyle bir korku yok kimseye çaktırmadım dua ettim bir kaç kere denedi Allah kurtardı bu sene denedi sezgilerimle kurtuldum arkadaşım şok yaşattı çocuk kötü biri bana neler yaptı sonra ben ona defol git dedim bir daha bana karışmıcaksın dedim ya çok zoruna gitti rahatsızın haklı olarak dedim hesap sordum kaale almadı has ettim işte tuzak kurdular doğruysa belasını bulmuş ummazdım demicem çünkü demiştim bu kız ne yaparsa şaşırmam benim insanlar güvenimi çok kırdı ama dediğim insanlarım da insanlık yok nankörlük var